ΜΗΝ ΠΕΤΑΞΕΙΣ....

http://www.youtube.com/watch?v=fGRM2vXuphE

Βροχερή μέρα σήμερα. Κατάλληλη για συμμάζεμα σημειώσεων που - όσοι με ξέρουν θα το πιστέψουν- είναι σε τεράστια πακέτα σκορπισμένα παντού. Παντού όμως.  Όταν έρχεται κόσμος τα παραχώνω από δω κι από κει. Για να ΄χει χώρο να καθήσουν... Επίφαση του τακτοποιημένου. Κι αμέσως μετά τα ξαναβγάζω όλα στη φόρα , γιατί ΘΑ  τα τακτοποιήσω. Κι αυτή η παράνοια μπορεί να πάει και δυο χρόνια.

Προχθές που το ομολόγησα στις συναδέλφισσες στο σχολείο - αυτές με πιστεύουν πια ό,τι κι αν πω! - μου είπαν γελώντας ότι η ακαταστασία είναι δείγμα ευφυίας. Ποιας ευφυίας ; Οι ευφυείς δε σπάζονται κάθε φορά που μπαίνουν σ΄ ένα χαοτικό δωμάτιο.Γιατί , αν ήταν λίγο έξυπνοι ΘΑ έκαναν κάτι τόσο καιρό γι΄αυτό...

Τέλος πάντων. Χθες,  μια που λόγω πανελληνίων δεν είχα σχολείο, κάτι έκανα... Δηλαδή το 1/8 αυτών που θα έπρεπε να κάνω .

Κι αυτή η μανία μου να μην πετάω τίποτα. Κι αυτό το "τίποτα" ή το "πάντα" εμφανίζεται ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις. Παραφυλάει ανάμεσα σε σημειώσεις ιστορίας... Μια φωτογραφία , ένα χαρτάκι με σκέψεις που γράφω πρόχειρα στα ταξίδια, μια εργασία μισοτελειώμενη , ένα πρόγραμμα από θέατρο , στίχοι τραγουδιών , ένα χάρτινο βατραχάκι που μου χάρισε ένας μαθητής , μια ζωγραφιά της Γεωργίας, απόκομμα από εισιτήριο, μια κάρτα, μια βεβαίωση , το πρόγραμμα μιας σχολικής γιορτής...

Και πως επιλέγω να κάνω πάντα αυτή τη δουλειά , σε δύσκολες μέρες... Μέρες που σκέφτομαι ότι

όλα τελικά είναι   ευθύνη της δικής μας αλλαγής.

Γιατί όπως λέει κι ο Σαββόπουλος - νομίζω τουλάχιστον- δεν επιτρέπονται θάνατοι στο μέσο της ζωής.

με ....ΤΙΠΟΤΑ

*Marc Chagall , La promenade

Ώσπερ...

http://www.youtube.com/watch?v=FO46tkA-0ew

Τελευταία μέρα στο σχολείο σήμερα. Και κόντρα στο - εντελώς αντίθετο πιστέψτε με - ρεύμα , κάνω αρχαία στην Α΄Λυκείου. Τους είχα και δίωρο.Πώς δε με λιθοβόλησαν τα παιδάκια είναι απορίας άξιον. Κάνουμε, επανάληψη στα παραθετικά. Δια το παραστατικόν του πράγματος δείχνω δύο δάχτυλα και τους λέω. "Ωραία! Κάναμε τα παραθετικά των επιθέτων." Και κλείνω το ένα δάχτυλο... Και βλέπω από κάτω αλαλαγμούς χαράς και ενθουσιασμού που μας έμειναν μόνο τα παραθετικά των επιρρημάτων! Ώσπου κάποια στιγμή καταλαβαίνω ότι έχω μείνει απορημένη και εμβρόντητη με το μεσαίο δάχτυλο σηκωμένο... Καλά δηλαδή που με ειδoποίησε ο Γιάννης.Έσκασα κι εγώ στα γέλια μαζί τους!

Ο οποίος Γιάννης παρεμπιπτόντως είναι από τους αγαπημένους μου. Όχι ιδιαίτερα καλός μαθητής αλλά μεγάλη φάτσα! Τις προάλλες τραγουδούσε στο δίαδρομο το "ώσπερ και πρότερον" , τραγούδι του Καρρά, αν δεν το ξέρετε! Και προκειμένου να μάθει τη σημασία του "ινα" ,  που δεν το θυμόταν με τίποτα,  επιστρατεύσαμε το "Για να σ΄εκδικηθώ"....

*Θα μου λείψουν τα σκασμένα.... Τι κακό κι αυτό; Μετά από διακοπές δε θέλω να πατήσω το πόδι μου  στο σχολείο και το καλοκαίρι δε θέλω να τα αποχωριστώ...   

** Τέλειο δεν είναι το τραγούδι του Καρρά;  Βρε δίκιο έχει ο Γιάννης !

No aguanto mas...

Δε μπορώ να ηρεμήσω αυτές τις μέρες. Όλη αυτή η κατάσταση μ΄ έχει καταβάλει. Ακόμη περισσότερο.

Είναι που κάθε, μα κάθε συζήτηση , ξεκινάει , τελειώνει ή έχει ως μοναδικό θέμα την παρούσα οικονομική κατάσταση.

Είναι που δεν υπάρχει πουθενά ούτε μια μικρή αχτίδα αισιοδοξίας. Οικονομική κατοχή, ύφεση , γεωπολιτική κατοχή , ομηρία, χρεωκοπία, οικονομική τρομοκρατία της παγκόσμιας τραπεζικής μαφίας.

Είναι που όλα αυτά έγιναν μέσα σε λίγους μήνες. Ή καλύτερα καταλάβαμε τί περίπου γίνεται πρόσφατα… Σημάδια , μεμονωμένες φωνές υπήρχαν αλλά οι πολλοί και αδαείς τα θεωρούσαμε υπερβολικά και κινδυνολογίες.

Είναι που , όταν πριν από λίγο καιρό κάναμε το μικρασιατικό , τα παιδιά με ρώτησαν «Καλά οι Σμυρνιοί , δεν έβλεπαν πόσο άσχημη ήταν η κατάσταση; Έπρεπε να μείνουν ως την τελευταία στιγμή και να «συνωστίζονται» στο λιμάνι , για να σωθούν ; Και οι πλούσιοι όπως πάντα την «έκαναν» από νωρίς…»

Είναι όμως αύριο Κυριακή και το έθνος θα έχει το Βίκυ – Κριστίνα Μπαρθελόνα, όπου ο Χαβιέ είναι χάρμα και η Πενέλοπε με εκφράζει απόλυτα στη σκηνή που λέει :

Εισιτήριο

Θανάτου  
http://www.youtube.com/watch?v=AQXrIcz0M1o&feature=related

για  το δρόμο.

Σχεδόν

 "H διαφορά ανάμεσα στη σωστή λέξη και στη σχεδόν σωστή είναι σαν τη διαφορά ανάμεσα στην αστραπή και στην πυγολαμπίδα" Mark Twain

Δεν μπορώ να μην κάνω τους απαραίτητους συνειρμούς. Η αστραπή. Που φωτίζει στιγμιαία τον ανταριασμένο ουρανό. Και μετά η βροντή . Κι ο απόηχός της. Και ταυτόχρονα ή λίγο μετά,  η βροχή. Που ποτίζει το διψασμένο χώμα.

Ενώ η πυγολαμπίδα τί είναι ; Η γνωστή κολοφωτιά... Άρα οι λέξεις πυγολαμπίδες είναι ουσιαστικά λέξεις του... 

Για να μην  πούμε τι γίνεται με τις σχεδόν λάθος λέξεις...

* τώρα που το ξαναδιαβάζω αυτό το ποστ μου φαίνεται μάλλον της... πυγολαμπίδας παρά της αστραπής! Δε βαριέσαι. Αν θέλετε να κεραυνοβοληθείτε, να πάτε αλλού...!
 Σήμερα είμαστε στα σχεδόν.