Ψάρεμα...

Moυ τηλεφώνησε σήμερα μια μαθήτρια της Γ΄ τάξης. Τους είχα δώσει το κινητό μου κατά τη διάρκεια της πενθήμερης.
- Κυρία, γειά σας. Σας τηλεφωνώ , για να σας θυμίσω να πείτε στον κύριο… να έρθει οπωσδήποτε αύριο στο σχολείο, γιατί θέλουμε να βγούμε όλοι μαζί φωτογραφία με τους συνοδούς μας.Tην Παρασκευή που βγήκαμε έλειπε και πολύ στεναχωρηθήκαμε.
- Οκ. Θα είστε όμως όλα τα παιδιά της τάξης ;
- ……Μα κυρία, δικό σας μάθημα δίνουμε αύριο …..
- ( βρε αμάν. Λόγω παροιμιώδους αναβλητικότητας τα δικά μου θέματα τα ετοιμάζω κανα δυο ώρες πριν δοθεί το μάθημα. Το συγκεκριμένο όμως το έχουμε μαζί με συναδέλφισσα, οπότε τα θέματα είναι έτοιμα εδώ και μέρες. Άρα λογικό να το έχω ξεχάσει) . Αστειεύομαι βρε. Απλώς ελέγχω, αν εσείς το θυμάστε…. (ρεζίλι έγινα )
- Κυρία, τι θα μας βάλετε ; Το 36, ε ; ( ακούγονται από μέσα γέλια των άλλων παιδιών. Από καφέ μου τηλεφωνούσαν τα χρυσά μου. )
- Αχα! Κατά τ΄ άλλα για τη φωτογραφία νοιάζεστε!
- Μα , γιατί το λέτε αυτό….

Να μη σας τα πολυλογώ, σκέφτηκα αμέσως τα χρόνια που ήμουν εγώ μαθήτρια και ντρεπόμαστε να πούμε καλημέρα στους καθηγητές μας. Και τώρα να τηλεφωνούν οι μαθητές την προηγούμενη, για να ψαρέψουν τα θέματα…. Αυτές οι ΤΠΕ τα φταίνε όλα.

Ο tempora, o mores.

* για να κάνω και το δικηγόρο των διαβόλων , τα συγκεκριμένα παιδιά τα είχα μαθητές τρία χρόνια σε πολλά μαθήματα. Τους έχω μεγάλη αδυναμία γι΄αυτό και το θάρρος. Θα μου λείψουν τρελά τα σκασμένα….