Mε 45 βαθμούς υπό σκιάν είπα να καθήσω να γράψω το δύσ-τυχο σενάριο διδασκαλίας.
Έλα όμως που «ο νους μας είναι αληταριό και όλο θα δραπετεύει»… Ακούω λοιπόν έξω από το παράθυρο τα τζιτζίκια και σκέφτομαι το γνωστό μύθο του Αισώπου με το τζίτζικα και το μέρμηγκα. Πιο επίκαιρο δε γίνεται.. Το συστηματικό και οργανωτικό μυρμήγκι προνοεί από νωρίς. Ο γλεντζές και αναβλητικός τζίτζικας τα αφήνει όλα για μετά… και τον βρίσκει ο χειμώνας χωρίς ξύλα.
Αυτός ο διχασμός μ΄ έχει τρελάνει. Θα ήθελα να είμαι μυρμήγκι αλλά είμαι τζιτζίκι. Και να ταν μόνο αυτός «Άλλα θέλω κι άλλα κάνω… έλεγα περνούν τα χρόνια θα συμμορφωθώ».
Τέλος πάντων. Ας μείνω στο διχασμό σε σχέση με το ζωικό βασίλειο. Πώς τα κατάφερα πάλι ; Μέσα στον καύσωνα, να κάθομαι να κοιτάω τα ξύλα που με αγχώνουν μεν, βαριέμαι να τα κόψω δε. Και έρχεται ο χειμώνας της Τετάρτης!
Αλλά. Έχουμε ακόμη καιρό. Ας πάω για ένα φραπεδάκι στη δροσιά…..
Έλα όμως που «ο νους μας είναι αληταριό και όλο θα δραπετεύει»… Ακούω λοιπόν έξω από το παράθυρο τα τζιτζίκια και σκέφτομαι το γνωστό μύθο του Αισώπου με το τζίτζικα και το μέρμηγκα. Πιο επίκαιρο δε γίνεται.. Το συστηματικό και οργανωτικό μυρμήγκι προνοεί από νωρίς. Ο γλεντζές και αναβλητικός τζίτζικας τα αφήνει όλα για μετά… και τον βρίσκει ο χειμώνας χωρίς ξύλα.
Αυτός ο διχασμός μ΄ έχει τρελάνει. Θα ήθελα να είμαι μυρμήγκι αλλά είμαι τζιτζίκι. Και να ταν μόνο αυτός «Άλλα θέλω κι άλλα κάνω… έλεγα περνούν τα χρόνια θα συμμορφωθώ».
Τέλος πάντων. Ας μείνω στο διχασμό σε σχέση με το ζωικό βασίλειο. Πώς τα κατάφερα πάλι ; Μέσα στον καύσωνα, να κάθομαι να κοιτάω τα ξύλα που με αγχώνουν μεν, βαριέμαι να τα κόψω δε. Και έρχεται ο χειμώνας της Τετάρτης!
Αλλά. Έχουμε ακόμη καιρό. Ας πάω για ένα φραπεδάκι στη δροσιά…..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου