H μεγαλύτερη συναυλία

που έγινε ποτέ στη Δράμα. Έτσι τη διαφήμιζαν για μέρες στα ραδιόφωνα και δεν μπορώ να πω… το λόγο τους τον κράτησαν!

Δυο ώρες πριν τη συναυλία , άρχισε ένα μπουρίνι, ένα κακό. Βροχή, αέρας, σκοτεινιά. Κατά τις οκτώ σταμάτησε και σκεφτήκαμε, μια που είχαμε αγοράσει τα εισιτήρια, να πάμε «κι ας μας βγει και σε κακό». Στις εννιάμιση θα άρχιζε η συναυλία. Πήγαμε απ΄ τες εννιά.

Φτάνοντας στο φαράγγι , διαπιστώσαμε ότι πολλοί άλλοι ήταν εξίσου ριψοκίνδυνοι. Πλήθη κατηφόριζαν τη ρεματιά ψάχνοντας για θέση. Κι όταν λέμε θέση εννοούμε τις ωραιότατα βρεγμένες σχιστόπλακες… Στο μεταξύ είμασταν στα σκοτάδια , γιατί από έναν κεραυνό είχε πέσει ο μετασχηματιστής της ΔΕΗ. Α, δεν μπορώ να πω, ήταν πολύ ρομαντικά. Ο κόσμος να γλιστράει και να σκοτώνεται στα σκαλοπάτια και εκτός από το παιδί που έχανε τη μάνα , το ίδιο συνέβαινε και με τις παρέες « -Ε, που είστεεεε; » «-Εδώ πάνωωωω. Δε μας βλέπετεεεε; » «……….Όχιιιιιιιιι!» Ευτυχώς τα κινητά λειτουργούν μια χαρά και ως φακοί.

Λόγω όμως του ρεύματος δεν άρχιζε και η συναυλία… Οι τεχνικοί τρέχαν πανικόβλητοι κι ο κόσμος χειροκροτούσε , για να αρχίσει επιτέλους. Και εγένετο φως γύρω στις έντεκα παρά.

Ε, να γίνουν και οι απαραίτητες εισαγωγές , γιατί η συναυλία έγινε για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Αλλά πολύ εισαγωγή βρε παιδί… Στο τέλος βγήκε κι ένας κύριος , ποτέ δε μάθαμε ποιος ήταν , ο οποίος θεώρησε υποχρέωσή του να μας πει πέντε(!) τραγούδια με την ωραιότατη φωνή του. Στο μεταξύ είχε πάει δώδεκα… Και ξαφνικά ακούμε την καμπάνα! Υπάρχει ένα εκκλησάκι μέσα στο φαράγγι και κάποιος εξαντλημένος προφανώς θεατής άρχισε να τη χτυπάει! Πέσαμε κάτω από τα γέλια! Πήρε κι αυτός θάρρος και τη χτυπούσε αργότερα στα καίρια σημεία της συναυλίας, για τα «μπράβο» ή για τα «έλεος»….

Βγήκαν και τα «μακρινά ξαδέρφια». Κοντινά ήταν αλλά, μέχρι να εμφανιστούν, έγιναν μακρινά. Να κουρδίσουν κι αυτοί τα όργανά τους. Να περιμένει ο κόσμος… Ήταν πολύ καλοί αλλά οι περισσότεροι είχαν έρθει για τον Αλκίνοο. Έτσι , όταν ρώτησε ο ξάδερφος «να πούμε ένα τελευταίο ;» αντιλάλησε η ραχούλα: «Όχιιιιιι»

Αμέσως μετά βγήκε ένας από τους Χαϊνηδες . Κουζουλός. Με τη λύρα του. Ήρθε κι έδεσε με το κλίμα. Το κοινό τον αποθέωσε ειδικά με την ατάκα του « Η αναμονή αυξάνει την επιθυμία και η επιθυμία την απόλαυση» . Όταν λοιπόν του ζητούσαν ανκορ είπε το παροιμιώδες « Η επικοινωνία μας δεν είναι… για χόρταση» . Ξανά γέλια και οι καμπάνες να χτυπούν!

Μετά από τόσες ώρες και κανα δυο μπύρες με κάλεσε κι η φύση… Στην ανηφόρα για τις τουαλέτες , μέσα στα σκοτάδια , άκουγα «κυρίαααα». Κυρία, λέω, εμένα θα εννοούνε. Είμαι η μοναδική κυρία εδώ μέσα ή μάλλον εδώ έξω! Και μετά τους πρώτους χαιρετισμούς άρχισαν τα παράπονα « νυστάζουμε, κρυώνουμε, πεινάμε, πώς γράψαμε στις εξετάσεις, πότε θα βγει ο Αλκίνοος;» Προσομοίωση εκδρομής, οι καθηγητές έχουν τις λύσεις και τις απαντήσεις σε όλα τα προβλήματα…



Τέλος πάντων βγήκε κι ο Αλκίνοος. Έδωσε συγχαρητήρια στους διοργανωτές και μας ταξίδεψε με τους στίχους του. Για να σοβαρευτούμε και λιγάκι , το μαγικό με τις συναυλίες είναι ακριβώς αυτό το ταξίδι που το κάνουμε όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά , γιατί αλλιώς «γράφουν» οι στίχοι και η μουσική στην ψυχή του καθενός. Και υπάρχει τέτοια ενέργεια στο χώρο…

Και ίσως λόγω αυτής της συσσωρευμένης ενέργειας, ξαφνικά ακούμε τα νερά που άρχισαν ορμητικά να κυλούν στον ξεροχείμαρρο που υπάρχει ανάμεσα στις κερκίδες και στη σκηνή. Τελείως συμβολικό… Η συμμετοχή της φύσης στα ανθρώπινα πάθη… Εντάξει και η μπόρα που προηγήθηκε….

Τελευταίος βγήκε ο Ζερβουδάκης… Τον έχω δει πέντε φορές ως τώρα. Τρελαίνομαι , όταν μας προσφωνεί «Αδέρφια». Αλλά «τ΄ ανείπωτα» δε μας τα είπε... Ίσως έτσι έπρεπε. Είχε πάει και τρεις η ώρα. Η μεγαλύτερη συναυλία που έγινε ποτέ στη Δράμα!


Τώρα που το βλέπω είναι και το μεγαλύτερο ποστ που έγραψα ποτέ. «Η επικοινωνία μας δεν είναι…. για χόρταση»!!