Nα ποιήσω μεθεόρτια

“A través de los siglos,
saltando por encima de todas las catástrofes,
por encima de títulos y fechas, las palabras retornan al mundo de los vivos, preguntan por su casa.
Ya sé que no es eterna la poesía, pero sabe cambiar junto a nosotros,
aparecer vestida con vaqueros,
apoyarse en el hombre que se inventa un amor
y que sufre de amor cuando está solo”
Luis García Montero

Μέσα στους αιώνες

περνώντας πάνω από όλες τις καταστροφές

απ΄ όλους τους τίτλους και τις χρονολογίες, οι λέξεις γυρίζουν πίσω στον κόσμο των ζωντανών, ρωτούν για το σπίτι τους.
Το ξέρω πια πως δεν είναι παντοτινή η ποίηση, αλλά ξέρει να αλλάζει μαζί μας
να εμφανίζεται ντυμένη με τζην
να ακουμπά πάνω σ΄ έναν άντρα και να εφευρίσκει έναν έρωτα
και να υποφέρει από αγάπη όταν είναι μόνη.

*ελπίζω να μην έκανα τραγικά λάθη στη μεταγραφή του ποιήματος. Για μένα ποίηση είναι και αυτός ο πίνακας του Νταλί