Kαι τη θυμάται ακόμη...

Στη γενέτειρα προχθές θεατρική παράσταση. "Το γάλα". Απλό το σκηνικό . Στο βάθος σημύδες... Και το ξύλο τους καίγεται εύκολα , είπε ο Μιχάλης . Σαν τους ανθρώπους που έβλεπε να καίγονται στο δρόμο ο Λευτέρης , ο σχιζοφρενής γιός της Μάνας. Με τ' Άσπρα Χέρια του να μοιάζουν τόσο λογικά μες το παράλογο του κόσμου.

Απλό το σκηνικό. Η ιστορία εκτυλίσσεται στο εσωτερικό ενός φτωχικού σπιτιού. Μετανάστες από τη Ρωσία . Παλεύουν . Να ξεχάσουν , για να αφομοιωθούν. Το φαγητό όμως πάντα ρώσικο. Πώς να ξεγελάσεις τις αισθήσεις; Πώς να τραφεί η ψυχή ;

Μέχρι τα μισά του έργου αναρωτιόμουν για τον τίτλο. "Το γάλα" . Όπως πάντα οι αλήθειες είναι εκεί μπροστά μας και δεν τις βλέπουμε. Η πρώτη τροφή . Η μητρική αγάπη . Κι όλοι μας -πάντα - μικρά παιδιά, που αναζητούμε στα τυφλά ένα στήθος ν' ακουμπήσουμε. Ακόμα κι αν είναι άδειο πια. Από γάλα.

Κι ο Θεός ; Ο Θεός ορίζεται στο σύμπαν ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου. Με μια μπάλα πάνω σε μια λευκή διαχωριστική γραμμή. Και με μια ανοιχτή αγκαλιά με τα χέρια υψωμένα σε σχήμα σταυρού. Το ζειμπέκικο της Μεγάλης Πέμπτης.

Οι μεγάλες αλήθειες είναι φτιαγμένες από απλά λόγια , από απλά υλικά . Δε χρειάζονται μαγιά , ψεύτικη μαγεία , πολυτελή σκηνικά και ηχηρά ονόματα . Περιμένουν ίσως πολύ καιρό στο σκοτάδι της Μεγάλης Παρασκευής . Φουσκώνουν όμως με τη ζέστη της ψυχής . Και πλημμυρίζει το σπίτι ευωδιά . Πάσχα. Ανάσταση . Κάθαρση .

Χθες που ερχόμουν είχε φουρτούνα.

Κύμματα.

Πάλευα.

Μνήμη.

Ρίχνει σταυρό στη θάλασσα

πετροβολάει το χώμα

Δώδεκα χρόνια πέρασαν...

Δεκαπέντε μέρες...

χωρίς : ξυπνητήρια , κουζουλά κοπέλια , απίστευτους διευθυντές, ιντερνετ

αλλά και χωρίς : θάλασσα , ρακοποσίες , χιονισμένες Μαδάρες , μυρωδιές από λεμονανθούς...

You lose some, you win some.

Kαλό Πάσχα!

Έρωτα μου...

Bλέπουμε σήμερα στον υπολογιστή του σχολείου τα ονόματα των συναδέλφων που πήραν μετάθεση . Σκαλώνει το μάτι μου σ' ένα επίθετο: Έρωτας! Με το που το λέω στους συναδέλφους γίνεται χαμός.Οι ατάκες πέφτουν βροχή! Τι θα λένε λοιπόν οι μαθητές του;

"Σήμερα την τέταρτη ώρα κάνουμε Έρωτα"
"Ρε συ έκανες τις ασκήσεις του Έρωτα;"
"Αυτός ο Έρωτας μας ζάλισε τον έρωτα!"
"Παλούκι το διαγώνισμα του Έρωτα"
"Αρρώστησε ο Έρωτας. Έχουμε κενό."
"Πολύ μαλάκας τελικά αυτός ο Έρωτας"

Από μικρά κι από τρελά....

Αλέξης ο παρεξηγημένος

Αττική Σύνταξη.

Αυτά τα υποκείμενα πολύ με μπερδεύουν.

Τα παιδία παίζει.

Εγώ παίζει.

Εσύ παίζει.

Αυτοί παίζετε ;

Εγώ εννοείς.

Εσύ εννοεί.

Τίποτα δεν εννοείται (τελικά).

Αχ, αυτά τα κείμενα και τα υποκείμενα τους!

Γι' αυτό λοιπόν είμαστε όλοι τόσο υποκειμενικοί. Σκέτα υποκείμενα !

Τα έχουμε ξαναπεί όμως. Ποιος ξέρει τι κρύβεται κάτω από τα κείμενα και πίσω από τις λέξεις ;

Παλιά με χαλούσαν οι παρεξηγήσεις.Τώρα απλώς με διασκεδάζουν. Ούτως ή άλλως ο καθένας καταλαβαίνει ό,τι θέλει και μπορεί... Δε βαριέσαι, αυτός ο Αλέξης (τελικά), όπως λέει και τ' όνομά του, πάντα θα βρίσκεται πολύ μακριά, όλο και θα διαφεύγει. Της εξήγησης.

Eμείς ξυπνάμε πάλι ζωντανοί

Nα ακούς Της Νάουσας το κάστρο από την Τσαλιγοπούλου και ηπειρώτικα από τον Υφαντή και να συγκινείσαι… Ο Κουρουπάκης μια αποκάλυψη. Θεϊκός : να σου δώσω μια να σπάσεις αχ βρε κόσμε γυάλινε…
http://www.youtube.com/watch?v=sHVOvcitCkA&feature=related

To αυριανό θα ναι μαρτύριο

H πιο μεγάλη ώρα είναι... πότέ.

Πέρασε ο διευθυντής την Παρασκευή απ’ όλες τις τάξεις, για να ανακοινώσει – θυμίσει περιχαρής ότι το Σάββατο από τις 8.30 ως τις 9.30 είναι η ώρα της γης κι όλοι πρέπει να κλείσουμε τα φώτα. Πρώτη απορία των μαθητών « Και στο χωριό μας θα γίνει αυτό; » ( Όλος ο κόσμος το χωριό μου…) . «Ασφαλώς , σε όλον τον κόσμο, είπαμε» απάντησε ο διευθυντής. Μόλις έφυγε μια μαθήτρια μου λέει : « Δηλαδή πρέπει να κλείσω και την τηλεόραση ; Α, όλα κι όλα . Τα φώτα να τα κλείσω αλλά και την τηλεόραση; ». Μια άλλη πετάχτηκε κι είπε ότι αυτή θα τα κλείσει 7.30 με 8.30 , γιατί μετά δεν τη βολεύει… Βγαίνοντας από την τάξη παρατήρησα ότι όλα τα φώτα ήταν ανοιχτά στους διαδρόμους και σε μερικές τάξεις , μέρα μεσημέρι.

Τα παιδιά με ρώτησαν, αν θα συμμετάσχω κι εγώ στην παγκόσμια πρωτοβουλία και τους απάντησα « Ε, βέβαια» χωρίς να κοκκινίσω από την υποκρισία μου. Μια που α) αφήνω τον υπολογιστή μου μέρα νύχτα ανοιχτό. β) αφήνω τη βρύση να τρέχει στην κουζίνα και στο μπάνιο με τις ώρες. γ) τα αγαπημένα μου χριστουγεννιάτικα φωτάκια καίνε όλο το βράδυ δ) ξεχνάω συχνά το σίδερο στην πρίζα. Α λ λ ά α) κάνω ανακύκλωση, β) δεν πετώ ποτέ σκουπίδια στο δρόμο και γ) προσπαθώ … αλλά δε βρίσκω.

Αυτό που θέλω να πω λοιπόν είναι ότι καλές οι φανφάρες και οι παγκόσμιοι ακτιβισμοί αλλά τελικά ο καθένας είναι διατεθειμένος να κάνει ό,τι δεν τον ενοχλεί ιδιαίτερα. Από κει ξεκινούν όλα . Δε θα πω τα τετριμμένα , ότι δηλαδή όλα είναι θέμα παιδείας , γιατί τα διαβάζω κάθε τόσο στις εκθέσεις ( από παιδιά που δεν ξέρουν καν τι θα πει η λέξη ) και τρελαίνομαι. Τέλος πάντων τελικά ίσως έχει δίκιο ένας συνάδελφος που ισχυρίστηκε ότι μάλλον το Cern έχει ανάγκη τη δεδομένη στιγμή από extra ενέργεια. Γελώντας του είπαμε ότι βλέπει πολλές ταινίες με θεωρίες συνομωσίας αλλά…. μήπως έχει δίκιο ;

Η δική μου εκδοχή είναι ότι μια που αλλάζουμε τα φώτα στη γη ( metaforically speaking ) όλο το εικοσιτετραώρο κάθε μέρα , όλο το χρόνο , της δίνουμε και μια ώρα να ξεκουραστεί….

H ουσία και ...οι προθέσεις της

Κατά σύμπτωση προχθές στο αγαπημένο μου ισπανικό μπλογκ : «Άσε με να σου πω» διάβασα το όνομα του Βukay , του οποίου το παραμύθι διαβάσατε στο προηγούμενο ποστ. Μπαίνω λοιπόν στον κόπο να σας μεταφέρω το ποστ της ισπανίδας συναδέλφου (!) , χωρίς φυσικά να ξεχνώ την υπόσχεση που έδωσα στη φίλη μου τη Σοφία και για άλλα παραμύθια… Από αυτά πια…


[ Mπαίνεις σ’ ένα μουσείο τέχνης. Περιδιαβαίνεις για πρώτη φορά στη ζωή σου τη γκαλερί όπου εκτίθενται μια ντουζίνα έργα κρεμασμένα στη σειρά. Ξαφνικά, βλέπεις έναν κενό χώρο στον τοίχο. Καταλαβαίνεις ότι εκεί λείπει ένα έργο και απλώς δεν μπορείς να προσπεράσεις και να το αγνοήσεις. Αντίθετα , η προσοχή σου επικεντρώνεται σ’ αυτόν ακριβώς τον κενό χώρο, τον τόπο που «καταλαμβάνει» το κάδρο που λείπει. Στην ψυχολογία ονομάζεται « η παρουσία της απουσίας»

Οι ζωές μας είναι όπως αυτή η γκαλερί. Μια σειρά από γεγονότα και αναμνήσεις μέσα στις οποίες θα μπορούμε πάντα να συναντήσουμε, έστω και αν δεν το ψάχνουμε, το κενό κάποιων πραγμάτων που λείπουν. Όλοι μας μπορούμε να φανταστούμε μια ζωή πιο τέλεια και αυτό δεν είναι καταστρεπτικό.

Το καταστρεπτικό σε κάθε περίπτωση θα ήταν αυτή η απουσία να χρησίμευε μόνο για να διαγράψει τη δική μας πορεία , να μας δίνει ένα επιχείρημα που μας καταδικάζει να ζούμε εξαρτημένοι από αυτό που λείπει, να ζούμε σκεφτόμενοι μόνο τι θα μπορούσαμε να προσθέσουμε στη δική μας παρούσα ζωή , για να τη βελτιώσουμε.

Με εκνευρίζει που αυτός ο μηχανισμός χαρακτηρίζεται ως « μια υγιής φιλοδοξία», ενώ στην πραγματικότητα είναι μόνο « μια απέραντη ανοησία » ]
--------------------------------------------------------------------------------------------------
( Και σχολιάζει η μπλόγκερ του «Άσε με να σου πω» ) Έτσι παρουσιάζει ο δάσκαλος J. Bukay τον τρόπο του να κατανοήσει την παρουσία της απουσίας. Συμφωνώ απόλυτα με την περιγραφή του και μετά από πολλά χρόνια εξαρτημένη από τον κενό χώρο, το κάδρο που λείπει κτλ. κατάλαβα ότι στη δική μου γκαλερί υπάρχουν κι άλλα έργα τέχνης και είναι αυτά μπροστά στα οποία δικαιολογημένα πρέπει να καθίσω και να σκεφτώ. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο , κάποιοι θα ορίσουν αυτόν τον κομφορμισμό ως δειλία ή παραίτηση. Το σίγουρο είναι πως υπάρχουν φορές που ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ να παλέψεις με τις συγκυρίες της ζωής ή του θανάτου ( ό,τι είναι θάνατος για τον καθένα ) κι έτσι καλύτερα να προσπαθείς να ζεις όσο καλύτερα μπορείς.

Tα είπαν όλα. Τι να προσθέσει η φτωχή μεταφράστρια; Εκτός ίσως από το ότι η δουλειά των μεταφραστών είναι εξαιρετικά δύσκολη ... Και ότι ίσως θα έπρεπε να αφήσουμε κατά μέρος τις προθέσεις της ουσίας ( από, παρά , περι....) και να βάλουμε ως πρώτο συνθετικό ένα αριθμητικό. Το πέντε ας πούμε.

Άνοιξη, άνοιξη , γιατί δεν αντέχω...

Όρεξη να χετε ν’ ανοίγετε…
Άνοιξε:
http://www.youtube.com/watch?v=L0wSfmUaK9c ( γιατί… )
http://www.youtube.com/watch?v=JV_fpUHMp44 ( λίγο το παράθυρο ) http://www.youtube.com/watch?v=o4326RVQSQ8 ( το παράθυρο *πάλι * να μπει )
http://www.youtube.com/watch?v=-4EEz_5pOHs ( μάνα , άνοιξε , δε σου χτυπάει ξένος )
http://www.youtube.com/watch?v=DsyO5I5c_1s ( και μην ξανακλειδώσεις )
http://www.youtube.com/watch?v=Zuk7AAbf1QE ( του του τρελού - simply pefect )

και με τόσες ανοιχτές πόρτες , για να μην πουντιάσουμε κιόλας , σειρά έχει ο ….Βαγγέλης!!
http://www.youtube.com/watch?v=IF4VxQ8huTw&feature=related ( βαγγέλη ! )

Mεταμφίεση

Από το βιβλίο “Cuentos para pensar ” του Jorge Bukay . ( μετάφραση και προσαρμογή της αφεντιάς μου )

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια λιμνούλα με νερά πεντακάθαρα και κρυστάλλινα, όπου κολυμπούσαν ψάρια με όλα τα χρώματα του κόσμου και όπου όλοι οι τόνοι του πράσινου αντανακλούσαν μόνιμα το φως.
Σ’ αυτή τη μαγική και διάφανη λιμνούλα πλησίασαν η Λύπη και η Οργή, για να κάνουν μπάνιο παρέα. Έβγαλαν τα ρούχα τους και γυμνές έπεσαν στο νερό. Η Οργή που βιαζόταν ( όπως πάντα συμβαίνει με την Οργή ) – χωρίς να ξέρει γιατί – κολύμπησε γρήγορα κι ακόμη πιο γρήγορα βγήκε από το νερό.
Αλλά η Οργή είναι τυφλή ή τουλάχιστον δε διακρίνει καθαρά την πραγματικότητα. Έτσι λοιπόν βγαίνοντας έβαλε το πρώτο ρούχο που βρήκε μπροστά της. Κι έτυχε εκείνο το ρούχο να μην είναι δικό της αλλά της Λύπης. Έτσι , ντυμένη ως Λύπη , η Οργή έφυγε.
Η Λύπη πάλι , πολύ ήρεμη και διατεθειμένη όπως πάντα να μείνει σ’ έναν τόπο για πάντα, τελείωσε το μπάνιο της και χωρίς βιασύνη – ή καλύτερα χωρίς να συνειδητοποιεί το χρόνο που περνάει – αργά και βαριεστημένα βγήκε από τη λιμνούλα. Στην όχθη λοιπόν κατάλαβε ότι τα ρούχα της έλειπαν.
Όπως όλοι ξέρουμε αν κάτι δεν αρέσει στη Λύπη είναι να μένει γυμνή. Έτσι έβαλε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε : το ρούχο της Οργής.
Λένε πως από τότε πολλές φορές συναντάμε την Οργή , τυφλή , σκληρή , τρομερή και θυμωμένη. Αλλά, αν αφιερώσουμε λίγο χρόνο , για να κοιτάξουμε καλύτερα, θα καταλάβουμε ότι αυτή η Οργή που βλέπουμε είναι μόνο μια μεταμφίεση και κάτω από το ρούχο της είναι στην πραγματικότητα η Λύπη. Κρυμένη.

Στη θέση της Οργής θα μπορούσαμε ας πούμε να βάλουμε τον Εγωισμό… Ο τίτλος συνυποδηλωτικός : μαζί – και οι δύο – εσύ.

Kι αυτό το βρίσκω να' ναι άδικο

Θέμα έκθεσης στην Α΄ Λυκείου ( στο περίπου ) «Υπάρχει αδικία στο σύγχρονο κόσμο ; » Παραθέτω απόσπασμα από γραπτό μαθήτριας «Δε μπορώ να πω ότι ζούμε σ’ έναν άδικο κόσμο , γιατί η αδικία διώκεται ποινικά» .
Να χαρώ με την αθωότητα ή να προβληματιστώ με την αφέλεια ; Κύριε δικαστά, τι λέτε ;

Άλλη απάντηση « Αδικία υπήρχε , υπάρχει και θα υπάρχει πάντα. Αλλιώς δε θα είχε εφευρεθεί η λέξη δίκαιο ..»
Η δικαιοσύνη απεφάνθη …Θα χαρώ λοιπόν γι’ αυτόν το συγκεκριμένο προβληματισμό…

http://www.youtube.com/watch?v=7iSbiqlrgzA ( Για το δικό του Θεό , του κόσμου το άδικο )

Ιστορία μου...

Ιστορία γενικής παιδείας στη Γ΄ τάξη . Αφού η σχέση μου με τα παιδιά πέρασε κρίση -εγώ δηλαδή την πέρασα , αυτά δεν κατάλαβαν τίποτε από το δράμα μου - αποδέχτηκα παθητικά τη μοίρα μου. Ότι το μάθημα δε θα γίνει όπως θα το ήθελα και ότι αν ο άλλος δε θέλει , δε θέλει. Τελεία . Με τη γνωστή μου ανευελιξία , μου πήρε τέσσερις μήνες , πολύ κλάμα, διαπιστώσεις του τύπου “είμαι μια αποτυχημένη” και άλλα ωραία….για να το καταλάβω. Αλλά στο τέλος το κατάλαβα. Με το υπάρχον σύστημα και τους συγκεκριμένους μαθητές , το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να το παίξω τρελή. Για να σωθώ από την τρέλα δηλαδή….

Έτσι πια μπαίνω στην τάξη σαν την καλή χαρά και , βλέποντας απέναντι την ανία σαν ομίχλη που κόβεται με το μαχαίρι, αυτοσαρκάζομαι « καλά μου παιδάκια ξέρω ότι με περιμένατε με ανυπομονησία! Για να δούμε ποιος θυμάται τι είδαμε στα προηγούμενα επεισόδια ». Αν είμαι τυχερή κανα δυό θυμούνται , τι περίπου είπαμε. Οι ερωτήσεις μου φυσικά απαιτούν μονολεκτική απάντηση (μην είμαστε και πλεονέκτες ! ) . Κι αν δεν την ξέρει κανείς την απάντηση , για να έχει και feedback η άμοιρη καθηγήτρια , είμαι ικανή να κάνω κολοτούμπες και παντομίμα , για να εκμαιεύσω μια κάποια απάντηση…. Ναι, λέω και το πρώτο γράμμα… καμιά φορά και τη μισή λέξη ! Και , όταν επιτέλους τη φωνάζουν όλοι εν χορώ τους λέω και μπράβο! Ο tempora…

Σήμερα λοιπόν είχα και συμπρωταγωνίστρια στην παράσταση ! Aφού έδωσα το τρέηλερ του σημερινού επεισοδίου , προσποιήθηκα ότι δεν είμαι καλή στη Γεωγραφία και σήκωσα μια μαθήτρια στον πίνακα, για να δούμε μαζί τις αποικίες των μεγάλων δυνάμεων στον κόσμο του 20ου αιώνα. Με το που σηκώνεται λοιπόν στον πίνακα , κάνει πως βγάζει το παλτό της…! Ε, συγνώμη , άνθρωπος είμαι κι εγώ και γέλασα! Και κυρίως , όταν έδειχνε τις διάφορες χώρες κοιτώντας όχι το χάρτη αλλά την τάξη… Αφού λοιπόν τις δείξαμε , τέλος πάντων, της είπα να καθίσει. « Μα δεν τελείωσα …» μου λέει. Έχουν και χιούμορ τα σκασμένα ! Αν και είχα πολλές απαντήσεις κατά νου, η θέση μου δεν το επέτρεπε να της απαντήσω αναλόγως… Έτσι της είπα « Η Ιστορία δεν τελειώνει ποτέ….». Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε !

* αι εις το εξωτερικόν διαμένουσαι αναγνώστριαι , για να καταλάβουν «τελειωτικά» τα βαθιά νοήματα του ποστ πρέπει να μάθουν για την Πετρούλα….

http://www.youtube.com/watch?v=YTCBwyKwbCU

"Φωτογραφία με πολύ κίτρινο"

Δεν έχω διαβάσει πολλά βιβλία στη ζωή μου. Πάντα είχα και θα έχω ενοχές γι’ αυτό. Είναι κι αυτά τα στερεότυπα του επαγγέλματος. Τελευταία όμως προσπαθώ να το «ερμηνεύσω» κι αυτό όπως τόσα άλλα. Κατέληξα λοιπόν πως τα βιβλία θέλουν χρόνο, κανάκεμα, να τους αφεθείς. Να μη φεύγεις . Κι εγώ πάντα φεύγω. Από τόπους . Από πράγματα. Από ανθρώπους . Από μένα .
Ξέφυγα πάλι.
Επανέρχομαι.
Είναι απίστευτο λοιπόν πως βιβλία που θεωρούσα ξεχασμένα, επανέρχονται στη μνήμη με μια μόνο εικόνα. «Αυτή η φωτογραφία έχει πολύ κίτρινο», σκέφτηκα τις προάλλες. «Και καφέ…». Χρώματα της γης. Της χειμωνιάτικης γης. Όταν η φύση είναι σε κατάσταση θανάτου. Προσωρινού βέβαια μια που έρχεται η ανάσταση της άνοιξης αλλά ποιος έχει όρεξη τώρα για μεταφυσική…. Σημασία – τώρα – έχει ο θάνατος του χειμώνα που μας υπενθυμίζει τη θνητότητά μας . Με πολύ κίτρινο. Του χώματος . Όπως ακριβώς είδε ο Τάσος Ρούσσος στο βιβλίο του τις φωτογραφίες που είναι προσημάνσεις θανάτου. Όταν έχουν πολύ κίτρινο. Και την προσπάθεια του ήρωα να αλλάξει τη μοίρα του. Αλλάζουν όμως τα χρώματα; Σε ποια παλέτα να ανακατέψεις το κίτρινο, για να βγάλεις το κόκκινο, το μπλε και κυρίως το πράσινο ;
«Η ώχρα είναι πολύ δυνατό χρώμα. Όλα τ’ αλλάζει» , έλεγε ο δάσκαλος…

http://www.tasosroussos.gr/pezografia.htm

Fuct.... he is right .

"There are no facts, only interpretations."
- Friedrich Nietzsche

Άγιος... και δεν είναι άλλος

Κοίτα τώρα . Μ’ έβαλες ν’ ακούω μουσικές. Και πώς να διαλέξω ένα μόνο τραγούδι; Δύο λοιπόν. Ένα για το καλοκαίρι και ένα για το χειμώνα του έρωτα.
(Άγιος ο έρωτας ) http://www.youtube.com/watch?v=OZVhaeX4-jA&feature=related
(Δεν είμαι άλλος ) http://www.youtube.com/watch?v=svMOKb-aWhQ&feature=related

Να είστε όλοι καλά , όπου και μ’ όποιον αγαπάτε.

Κλειδώνω πόρτες και παράθυρα

Λίγο - εντάξει πολύ - μετά το ηλιοβασίλεμα της μέρας http://www.youtube.com/watch?v=FLZvW_jd5Pg

Que....

Mετά από απαίτηση πολλών αναγνωστών, σας μεταφέρω εδώ μερικούς στίχους του Sabina τους οποίους και έχω αποπειραθεί να ετερο-κτονήσω μέσα από τη μετάφρασή μου. Αλλά οι λέξεις δε φοβούνται τις σφαίρες…

Όπως βλέπετε κάθε στίχος ξεκινάει με το «να». Οι συνειρμοί με το «Αν…» του Κίπλιγκ δικοί σας.

Que el diccionario detenga las balas
Οι λέξεις να εμποδίζουν τις σφαίρες

Que las persianas corrian la aurora
Οι περσίδες να διορθώνουν το φως της αυγής

Que gane el quiero la guerra del puedo
Να κερδίζει το θέλω τον πόλεμο με το μπορώ

Que los que esperan no cuenten las horas
Αυτοί που ελπίζουν να μην μετρούν τις ώρες

Que los que matan se mueran de miedo
Αυτοί που σκοτώνουν να πεθαίνουν από φόβο

Que el fin del mundo te pille bailando
Το τέλος του κόσμου να σε βρει να χορεύεις

Que los Otonos te doren la piel
Κάθε Οκτώβρης να σου χρυσίζει το δέρμα

Que las verdades no tengan complejos
Οι αλήθειες να μην έχουν κόμπλεξ

Que las mentiras parezcan mentiras
Τα ψέματα να μοιάζουν με ψέματα

Que no te den la razon los espejos
Να μη σε δικαιώνουν οι καθρέφτες

Que te aproveche mirar lo que miras
Να σου αρέσει να κοιτάς αυτό που βλέπεις

Que no se ocupe de ti el desamparo
Να μην ασχοληθεί η ερημιά μαζί σου

Que ser valiente no salga tan caro
Το να είσαι θαρραλέος να μην σου κοστίζει τόσο ακριβά

Que ser cobarde no valga la pena
Το να είσαι δειλός να μην αξίζει τον κόπο

Que no te compren por menos de nada
Να μην σε αγοράζουν για λιγότερο απ’ το τίποτα

Que no te vendan amor sin espinas
Να μην σου πουλάν έρωτα χωρίς αγκάθια

Que no te duerman con cuentos de hadas
Να μην σε αποκοιμίζουν με παραμύθια για νεραΐδες

Que no te cierre el bar de la esquina
Να μην κλείσει το μπαρ της γωνίας

Que el corazon no se pasa de moda
Η αγάπη να μη θεωρείται ντεμοντε…..

Θ

Έχω ένα θεματάκι από χθες….
Αν τελικά στη ζωή είναι πιο σημαντικό να συνειδητοποιείς τι θέλεις ή τι δε θέλεις.
Μη βιαστείτε να απαντήσετε ότι είναι το ίδιο. Αυτά τα δύο διαφέρουν όσο η θάλασσα από τον Οθέλλο !
Το σκεφτόμουν όταν στο μάθημα των Ισπανικών , η κυρία μας, για να μας διδάξει την υποτακτική , μας έφερε στίχους από ένα τραγούδι του Joaquin Sabina “que gane el quiero la guerra del puedo” τουτέστιν “να κερδίζει το θέλω τον πόλεμο με το μπορώ ”. Θυμήθηκα το κλασικό της μάνας μου «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δε θέλω» . Το μεταλλάσσω « υπάρχει αυτό που θέλω και υπάρχει αυτό που δε θέλω».

Σας ζάλισα με τα τσιτάτα …
Προς το παρόν θέλω να περάσω ένα τέλειο σαββατοκύριακο.
Θα πάω σε κρητικό τραπέζι , το μεσημέρι. Θα παρακολουθήσω αφιέρωμα για το Ρίτσο. Θα ακούσω το λατρεμένο Μαχαιρίτσα που ήρθε γι’ αρπαχτή. ΔΕΝ Θέλω να πάω στη χοροεσπερίδα της Γ΄ λυκείου στο κέντρο με το ευφάνταστο όνομα «γλεντοκοπήματα», «γλεντομαχαιρώματα» ή κάτι τέτοιο. Αλλά ΜΠΟΡΩ να κάνω κι αλλιώς;
Ο(χι)θέλλο, εσύ τι θα κανες στη θέση μου; Άσε ….ξέρω….!

Θου κύριε φυλακην το στόματι μου…

Butterfly effect

Tυχαία -όπως συμβαίνει πάντα- πετώντας πάνω από αναζητήσεις , βρέθηκα μπροστά σ’ αυτούς τους στίχους του Πάμπλο Νερούντα. Aqui las tienes…

Como todas las cosas están llenas de mi alma

emerges de las cosas, llena del alma mía.

Mariposa de sueño, te pareces a mi alma,

y te pareces a la palabra melancolía.


Me gustas cuando callas y estás como distante.

Y estás como quejándote, mariposa en arrullo.

Y me oyes desde lejos, y mi voz no te alcanza:

déjame que me calle con el silencio tuyo.

Κι όπως όλα τα πράγματα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μες απ' τα πράγματα,
ποτισμένη απ' τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.

Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτιά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ' την κούνια σου μικρή μου πεταλούδα .
Κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου δεν μπορεί να σ' αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες στη δική σου σιωπή.

ναυτικός κόμ-πως

Παράλυση

Διάλυση

Ανάλυση

Επί;