Mικρά...

http://www.youtube.com/watch?v=KGuLpCToQ7A&feature=related
Aφιερωμένο στο αδερφάκι μου.  Τη "Μικρά Ασία" του Καλδάρα ακούγαμε κάθε καλοκαίρι στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας στην Ήπειρο στο χωριό του παππού... Η κασέτα είχε αυτό  ακριβώς το κόκκινο κάλυμμα. Τη βρήκα λίγο πριν... Είπαμε, δεν πετάω τίποτα...

H

as in Holidays…I only live to make holidays plans. Most of them won’t come true but who cares ? Planning and dreaming about it, is half the pleasure!

Disculpa me por no poder traducirlo de otras lenguas. Y por no tener ganas ya de hacer insinuaciones. Tan cansada de ciertas cosas y actitudes ...

*Φιλοξενώ το δεκατριάχρονο ανιψιό μου και το μοναδικό πεντάλεπτο που μου διέθεσε στον υπολογιστή , για να ποστάρω αυτό το αριστούργημα, με παρακολουθεί με το ρολόι στο χέρι και έσπευσε στο ισπανικό μου κείμενο να ενώσει τις δύο λέξεις : τo por και το no και να βάλουν τα γέλια με τον ξάδερφό του τον Υάκινθο (ψευδώνυμο που διάλεξε ο ίδιος! ) . Τώρα σας αφήνω γιατί ο χρόνος μου τελείωσε…

* «Θεία , αμάν πια! Όταν η μαμά με αφήσει να γραφτώ στο facebook , ξεφτίλα θα σε κάνω!»

Σαφώς κατά

Tοξικά ομόλογα, τοξική οικονομία , τοξικό νέφος που με την απογευματινή μπόρα πότισε τη γη με τοξικά στοιχεία. Αποτοξίνωση τώρα…. Απ΄ ό,τι κάνει τοξική τη ζωή μας, τη σκέψη μας, την καρδιά μας . Αξίζουμε και αξιώνουμε κάτι καλύτερο.

Ο...τίτλος  ήταν η απάντηση μου στην ερώτηση του διευθυντή , κατά τη συνέλευση του συλλόγου , για το αν είμαι υπέρ ή κατά της αυτοαξιολογήσης της σχολικής μονάδας. Ασυναίσθητα είπα τη φράση τόσο γρήγορα που ακούστηκε κάπως αλλιώς… Γιατί τελικά τοξική είναι και -κυρίως- η ελληνική δημόσια εκπαίδευση, έτσι τουλάχιστον όπως υφίσταται σήμερα ή καλύτερα έτσι όπως καίγεται. Θα μου πείτε τα όμορφα χωριά και τα όμορφα όνειρα , όμορφα καίγονται… Όχι πάντα. Μερικές φορές αφήνουν πίσω τους έναν πυκνό μαύρο καπνό. Και τον ορατό κίνδυνο καρκινογενέσεων και μεταλλάξεων…

γράμματα παιδιών στο Θεό

Με συγχωρείς που δεν σου έγραψα νωρίτερα. Μόλις αυτή τη βδομάδα έμαθα να γράφω.

Μάρθα

Αγαπητέ Θεέ,γιατί πρέπει να προσεύχομαι, αφού έτσι κι αλλιώς ξέρεις τι θέλω; Αν όμως σ' ευχαριστεί αυτό,  θα προσεύχομαι.

Σιού

Αγαπητέ Θεέ, το αντρόγυνο στο διπλανό διαμέρισμα τσακώνεται για τα καλά όλη την ώρα.Θα έπρεπε ν'αφήνεις να παντρεύονται μόνο οι πολύ καλοί φίλοι.

Νάν

Αγαπητέ Θεέ, ξέρω που λέει να γυρίζεις και το άλλο σου μάγουλο, τι γίνεται όμως αν η αδερφή σου σε χτυπήσει στο μάτι;

Με αγάπη Τζέρεσσο

Αγαπητέ Θεέ, αν δεν πάρεις πίσω το μωρό,δεν θα καθαρίσω το δωμάτιό μου.

Τζόυ

Αφού δεν θέλεις οι άνθρωποι να λένε κακά λόγια, γιατί τα εφεύρες;

Ευγένιος

Αγαπητέ Θεέ, ήθελες πράγματι η καμηλοπάρδαλη να είναι έτσι,ή μήπως έκανες λάθος;

Νόρμα

Αγαπητέ Θεέ, θα μπορούσες να γράψεις μερικές ακόμα ιστορίες; Τις διαβάσαμε όλες αυτές που

έγραψες και τις ξαναρχίσαμε.

Με ευγνωμοσύνη Έμιλυ

Διαβάσαμε ότι ο Θωμάς Έντισον ανακάλυψε το φως. Εγώ νόμιζα ότι το είχες ανακαλύψει εσύ.

Ντόνα

Αγαπητέ Θεέ, είσαι πλούσιος ή μόνο διάσημος;

Στήβεν

Πώς ήξερες ότι ήσουνα Θεός;

Τσάρλυ

Αγαπητέ Θεέ, στις απόκριες θα ντυθώ διάβολος. Σε πειράζει;

Μάρνιε

Αγαπητέ Θεέ, η δασκάλα λέει ότι οι μέρες άλλοτε μικραίνουν κι άλλοτε μεγαλώνουν. Δεν μπορείς νακαταλήξεις σε μια απόφαση;

Μίντυ

Αντί ν' αφήνεις τους ανθρώπους να πεθαίνουν και να φτιάχνεις άλλους, γιατί δεν κρατάς αυτούς πουέχεις τώρα;

Τζέην

Αγαπητέ Θεέ, είναι καλύτερα τ' αγόρια από τα κορίτσια;Ξέρω πως είσαι αγόρι,αλλά προσπάθησε να είσαι δίκαιος.

Σύλβια

Αγαπητέ Θεέ, ελπίζω να μην έχουν καμιά ιδιαίτερη αξία τα μυρμήγκια, γιατί τα πατάω όλη την ώρα.

Ντένις

Να ξενοιασ(τ)ω

Όσες φορές κι αν αναρωτηθώ για μερικά πράγματα  δεν μπορώ να βρω το  γιατί. Όταν οι άνθρωποι δεν νοιάζονται είναι απλώς "γιατί έτσι" ή "γιατί όχι ; ". Το κακό  βέβαια είναι ότι  εγώ νοιάζομαι. Και το χειρότερο ότι ξέρω και το γιατί...

Τι σταυρό κουβαλάω...

Ενδοσχολικές εξετάσεις. Ιστορία  Β΄ Λυκείου.

Ερώτηση : Ποιες είναι οι απόψεις του Ρουσσό σχετικά με την πολιτική και την κοινωνία ;

Απάντηση : Οι απόψεις του Ρουσσό για την πολιτική και την κοινωνία ήταν κακές ηδικά για την πολιτική ( κυρία καλύτερα να βάζατε σταυροφορίες , τι είναι αυτά ; ) 

Γύρο γύρο όλοι...

http://photography.nationalgeographic.com/photography/photo-of-the-day/daredevil-india-pod-best09/ ( εκπληκτικές φωτό , ρίξτε γύρω γύρω και μια ματιά στις άλλες )

http://www.youtube.com/watch?v=uBw2RCA7WOA ( κι ένας Πάριος που πηγαίνει με όλα, όπως ο γύρος με το τζατζίκι..! )

... και στη μέση όχι ο Μανώλης αλλά ο Μαρίνος ο τυλιχτής ( περαστικά Μαρίνε , και μη γυρότερα... )

http://photography.nationalgeographic.com/photography/photo-of-the-day/sea-stacks-hebrides/

...με ασήμι τη σκουριά

ΜΗΝ ΠΕΤΑΞΕΙΣ....

http://www.youtube.com/watch?v=fGRM2vXuphE

Βροχερή μέρα σήμερα. Κατάλληλη για συμμάζεμα σημειώσεων που - όσοι με ξέρουν θα το πιστέψουν- είναι σε τεράστια πακέτα σκορπισμένα παντού. Παντού όμως.  Όταν έρχεται κόσμος τα παραχώνω από δω κι από κει. Για να ΄χει χώρο να καθήσουν... Επίφαση του τακτοποιημένου. Κι αμέσως μετά τα ξαναβγάζω όλα στη φόρα , γιατί ΘΑ  τα τακτοποιήσω. Κι αυτή η παράνοια μπορεί να πάει και δυο χρόνια.

Προχθές που το ομολόγησα στις συναδέλφισσες στο σχολείο - αυτές με πιστεύουν πια ό,τι κι αν πω! - μου είπαν γελώντας ότι η ακαταστασία είναι δείγμα ευφυίας. Ποιας ευφυίας ; Οι ευφυείς δε σπάζονται κάθε φορά που μπαίνουν σ΄ ένα χαοτικό δωμάτιο.Γιατί , αν ήταν λίγο έξυπνοι ΘΑ έκαναν κάτι τόσο καιρό γι΄αυτό...

Τέλος πάντων. Χθες,  μια που λόγω πανελληνίων δεν είχα σχολείο, κάτι έκανα... Δηλαδή το 1/8 αυτών που θα έπρεπε να κάνω .

Κι αυτή η μανία μου να μην πετάω τίποτα. Κι αυτό το "τίποτα" ή το "πάντα" εμφανίζεται ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις. Παραφυλάει ανάμεσα σε σημειώσεις ιστορίας... Μια φωτογραφία , ένα χαρτάκι με σκέψεις που γράφω πρόχειρα στα ταξίδια, μια εργασία μισοτελειώμενη , ένα πρόγραμμα από θέατρο , στίχοι τραγουδιών , ένα χάρτινο βατραχάκι που μου χάρισε ένας μαθητής , μια ζωγραφιά της Γεωργίας, απόκομμα από εισιτήριο, μια κάρτα, μια βεβαίωση , το πρόγραμμα μιας σχολικής γιορτής...

Και πως επιλέγω να κάνω πάντα αυτή τη δουλειά , σε δύσκολες μέρες... Μέρες που σκέφτομαι ότι

όλα τελικά είναι   ευθύνη της δικής μας αλλαγής.

Γιατί όπως λέει κι ο Σαββόπουλος - νομίζω τουλάχιστον- δεν επιτρέπονται θάνατοι στο μέσο της ζωής.

με ....ΤΙΠΟΤΑ

*Marc Chagall , La promenade

Ώσπερ...

http://www.youtube.com/watch?v=FO46tkA-0ew

Τελευταία μέρα στο σχολείο σήμερα. Και κόντρα στο - εντελώς αντίθετο πιστέψτε με - ρεύμα , κάνω αρχαία στην Α΄Λυκείου. Τους είχα και δίωρο.Πώς δε με λιθοβόλησαν τα παιδάκια είναι απορίας άξιον. Κάνουμε, επανάληψη στα παραθετικά. Δια το παραστατικόν του πράγματος δείχνω δύο δάχτυλα και τους λέω. "Ωραία! Κάναμε τα παραθετικά των επιθέτων." Και κλείνω το ένα δάχτυλο... Και βλέπω από κάτω αλαλαγμούς χαράς και ενθουσιασμού που μας έμειναν μόνο τα παραθετικά των επιρρημάτων! Ώσπου κάποια στιγμή καταλαβαίνω ότι έχω μείνει απορημένη και εμβρόντητη με το μεσαίο δάχτυλο σηκωμένο... Καλά δηλαδή που με ειδoποίησε ο Γιάννης.Έσκασα κι εγώ στα γέλια μαζί τους!

Ο οποίος Γιάννης παρεμπιπτόντως είναι από τους αγαπημένους μου. Όχι ιδιαίτερα καλός μαθητής αλλά μεγάλη φάτσα! Τις προάλλες τραγουδούσε στο δίαδρομο το "ώσπερ και πρότερον" , τραγούδι του Καρρά, αν δεν το ξέρετε! Και προκειμένου να μάθει τη σημασία του "ινα" ,  που δεν το θυμόταν με τίποτα,  επιστρατεύσαμε το "Για να σ΄εκδικηθώ"....

*Θα μου λείψουν τα σκασμένα.... Τι κακό κι αυτό; Μετά από διακοπές δε θέλω να πατήσω το πόδι μου  στο σχολείο και το καλοκαίρι δε θέλω να τα αποχωριστώ...   

** Τέλειο δεν είναι το τραγούδι του Καρρά;  Βρε δίκιο έχει ο Γιάννης !

No aguanto mas...

Δε μπορώ να ηρεμήσω αυτές τις μέρες. Όλη αυτή η κατάσταση μ΄ έχει καταβάλει. Ακόμη περισσότερο.

Είναι που κάθε, μα κάθε συζήτηση , ξεκινάει , τελειώνει ή έχει ως μοναδικό θέμα την παρούσα οικονομική κατάσταση.

Είναι που δεν υπάρχει πουθενά ούτε μια μικρή αχτίδα αισιοδοξίας. Οικονομική κατοχή, ύφεση , γεωπολιτική κατοχή , ομηρία, χρεωκοπία, οικονομική τρομοκρατία της παγκόσμιας τραπεζικής μαφίας.

Είναι που όλα αυτά έγιναν μέσα σε λίγους μήνες. Ή καλύτερα καταλάβαμε τί περίπου γίνεται πρόσφατα… Σημάδια , μεμονωμένες φωνές υπήρχαν αλλά οι πολλοί και αδαείς τα θεωρούσαμε υπερβολικά και κινδυνολογίες.

Είναι που , όταν πριν από λίγο καιρό κάναμε το μικρασιατικό , τα παιδιά με ρώτησαν «Καλά οι Σμυρνιοί , δεν έβλεπαν πόσο άσχημη ήταν η κατάσταση; Έπρεπε να μείνουν ως την τελευταία στιγμή και να «συνωστίζονται» στο λιμάνι , για να σωθούν ; Και οι πλούσιοι όπως πάντα την «έκαναν» από νωρίς…»

Είναι όμως αύριο Κυριακή και το έθνος θα έχει το Βίκυ – Κριστίνα Μπαρθελόνα, όπου ο Χαβιέ είναι χάρμα και η Πενέλοπε με εκφράζει απόλυτα στη σκηνή που λέει :

Εισιτήριο

Θανάτου  
http://www.youtube.com/watch?v=AQXrIcz0M1o&feature=related

για  το δρόμο.

Σχεδόν

 "H διαφορά ανάμεσα στη σωστή λέξη και στη σχεδόν σωστή είναι σαν τη διαφορά ανάμεσα στην αστραπή και στην πυγολαμπίδα" Mark Twain

Δεν μπορώ να μην κάνω τους απαραίτητους συνειρμούς. Η αστραπή. Που φωτίζει στιγμιαία τον ανταριασμένο ουρανό. Και μετά η βροντή . Κι ο απόηχός της. Και ταυτόχρονα ή λίγο μετά,  η βροχή. Που ποτίζει το διψασμένο χώμα.

Ενώ η πυγολαμπίδα τί είναι ; Η γνωστή κολοφωτιά... Άρα οι λέξεις πυγολαμπίδες είναι ουσιαστικά λέξεις του... 

Για να μην  πούμε τι γίνεται με τις σχεδόν λάθος λέξεις...

* τώρα που το ξαναδιαβάζω αυτό το ποστ μου φαίνεται μάλλον της... πυγολαμπίδας παρά της αστραπής! Δε βαριέσαι. Αν θέλετε να κεραυνοβοληθείτε, να πάτε αλλού...!
 Σήμερα είμαστε στα σχεδόν.

                                                      

Και δεν σου...

Φτάνουν όλα αυτά. Γιατί δε μας λυπάσαι ;
http://www.youtube.com/watch?v=f2pVEOuNjdQ

Έμμονας

Ερμηνεύουμε τα πράγματα ανάλογα με τις εμμονές μας. Ο  καθένας μας εμμένει σε μια μοναδική θεώρηση των πραγμάτων. Σπάνια οι εμμονές μας συναντιούνται. Όσο σπάνιο είναι να συλλάβεις σε μια φωτογραφία την ίδια στιγμή στη φύση με κάποιον άλλο. Το ευτυχές ή το ενδιαφέρον είναι τελικά ότι αυτός ο κόσμος είναι ένα ατέλειωτο παζλ φτιαγμένο από τα εμμονοκομμάτια μας. Καμιά φορά συναντούμε αυτόν που έχει βάλει το γειτονικό κομμάτι. Απο-σπασμένη κι αποσπασματική ακόμη η εικόνα του όλου. Αλλά λίγο μεγαλύτερη. Λίγο πιο φωτισμένη . Λιγότερο σκοτεινή και ενδοσυστρεφόμενη. Και εντέλει μοιρασμένη. Όχι πια τόσο δεμμονοποιημένη....

* ο Αίμονας , σύντροφος της Αντιγόνης , ως γνωστόν , αυτοκτόνησε. Πόσοι έχουν τη δύναμη να σκοτώσουν τις ίδιες τους τις εμμονές ή τουλάχιστον να τις μοιραστούν ;

Να μπορούσα

για μια στιγμή μοναχά – ποιος θα μπορούσε ν΄ αντέξει παραπάνω ; - να κοινωνήσω όλη τη γνώση  του κόσμου…

Αφορμή γι΄ αυτήν την παράλογη και εκ των «πραγμάτων» μη πραγματοποιήσιμη ευχή στάθηκε το γεγονός ότι αυτή την εβδομάδα έκανα δυο «βουτιές» στην κβαντική φυσική. Η πρώτη με μια θεατρική παράσταση βασισμένη στην προσωπικότητα και το έργο του νομπελίστα φυσικού Φάινμαν και η άλλη χθες με μια διάλεξη για τη μουσική του κόσμου και τη δημιουργία του σύμπαντος από το χαρισματικό ομιλητή , καθηγητή του Πανεπιστημίου της Κρήτης Σ. Τραχανά. Ελπίζω να βρω το χρόνο και τη διάθεση να γράψω κάτι για τη διπλή αυτή μέθεξη στο εγγύς μέλλον. Αν βέβαια υποθέσουμε ότι ο χρόνος είναι γραμμικός…

Πόσες

φορές μπορεί να πεθάνει στη ζωή του ένας άνθρωπος από την ίδια ακριβώς αιτία ; Την ίδια σκέψη , την ίδια κουβέντα , το ίδιο αδιέξοδο ; Μέχρι να πει «φτάνει». Ή μέχρι το οριστικό του πιο βέβαιου και αμετάκλητου στη ζωή.

Tu risa

Mια που εγώ σας έμαθα τα ποίηματα του παγκοσμίως άγνωστου Pablo Neruda , οφείλω να συνεχίσω την επιμόρφωση. Προς γνώσιν και χρήσιν. Για να τα αφιερώνετε στους αγαπημένους σας...

Quita me el pan, si quieres,              Πάρε μου το ψωμί, αν θέλεις,
quita me el aire, pero                       πάρε μου τον αέρα, όμως
no me quites tu risa.                         μη μου παίρνεις το γέλιο σου.


Νο me quites la rosa,                       Μη μου  παίρνεις το ρόδο,
la lanza que desgranas,                     την αιχμή της λόγχης σου,
el agua que de pront                        το νερό που αίφνης
estalla en tu alegria,                          στη χαρά σου αναβλύζει,
la repentina ola                                 το ξαφνικό το κύμα
de plata que te nace                          τ΄αργυρό που σε γεννά.


Mi lucha es dura y vuelvo       Ο αγώνας μου σκληρός κι επιστρέφω
con los ojos cansados                       κάποιες φορές με μάτια
a veces de haber visto                       κουρασμένα απ΄το να βλέπω
la tierra que no cambia,                     τη γη που δεν αλλάζει
pero al entrar tu risa                          αλλά σαν μπω το γέλιο σου
sube al cielo busc                     ανεβαίνει ως τα ουράνια να με βρει
y abre para mi todas                         και μου ανοίγει όλες
las puertas de la vida                        τις πόρτες της ζωής.


Amor mio, en la hora                        Αγάπη μου, την πιο σκοτεινή
mas oscura desgrana                         την ώρα δείξε την αιχμή
tu risa y si de pronto                          του γέλιου σου κι αν αίφνης
ves que mi sangre mancha                 δεις το αίμα μου να βάφει
las piedras de la calle                         τις πέτρες του δρόμου
rie, porque tu risa                              γέλα , γιατί το γέλιο σου
sera para mis manos                          θα είναι για τα χέρια μου
como una espada fresca                    σαν δροσερο σπαθί.

Απόδοση : Αγαθή Δημητρούκα