"Tan triste...

que podria sumergirse en un mar negra y roja de negaciones y heridas"

Πάλι μεθεόρτια

http://www.youtube.com/watch?v=Gtle7jr5P1o
Χθες ήταν η παγκόσμια μέρα για το νερό.

Το νερό είναι στη Χίο.....

*μερκές μέρες έχω τρομερή έμπνευση! (Κρίση αυτοεκτίμησης. Πρωί είναι ακόμη, θα μου περάσει..!)
  κι εκείνα τα τεστάκια ακόμη δε διορθώθηκαν...

Nα ποιήσω μεθεόρτια

“A través de los siglos,
saltando por encima de todas las catástrofes,
por encima de títulos y fechas, las palabras retornan al mundo de los vivos, preguntan por su casa.
Ya sé que no es eterna la poesía, pero sabe cambiar junto a nosotros,
aparecer vestida con vaqueros,
apoyarse en el hombre que se inventa un amor
y que sufre de amor cuando está solo”
Luis García Montero

Μέσα στους αιώνες

περνώντας πάνω από όλες τις καταστροφές

απ΄ όλους τους τίτλους και τις χρονολογίες, οι λέξεις γυρίζουν πίσω στον κόσμο των ζωντανών, ρωτούν για το σπίτι τους.
Το ξέρω πια πως δεν είναι παντοτινή η ποίηση, αλλά ξέρει να αλλάζει μαζί μας
να εμφανίζεται ντυμένη με τζην
να ακουμπά πάνω σ΄ έναν άντρα και να εφευρίσκει έναν έρωτα
και να υποφέρει από αγάπη όταν είναι μόνη.

*ελπίζω να μην έκανα τραγικά λάθη στη μεταγραφή του ποιήματος. Για μένα ποίηση είναι και αυτός ο πίνακας του Νταλί

Που να βρω...

http://www.youtube.com/watch?v=teWLhggqN9A&feature=related
Από τα views αντιλαμβάνομαι ότι το τραγούδι είναι πασιγνώστου αλλά εγώ το ανακάλυψα once again προ ολίγων λεπτών. Προφανώς τόσο καιρό έψαχνα ένα να του μοιάζει…
Το βίντεο δε είναι maravilloso !

*Σηκώθηκα πουρνό πουρνό να διορθώσω τεστ αρχαίων και κατέληξα να ακούω μουσική στο you tube… Προφανώς θα είμαι μια από τις επικείμενες 300.000 απολύσεις στο δημόσιο τομέα! Ωραία! Έχω μερικές δουλίτσες κατά νου…

palabras prendidas

http://www.youtube.com/watch?v=PQkpSfV3BPQ&feature=PlayList&p=CC755175A891D0F2&playnext=1&playnext_from=PL&index=34
Aυτό το τραγούδι το πρωτοάκουσα φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη από μια γνωστή που μάθαινε τότε να παίζει κιθάρα. Εξεζητημένη και υπερβολική η ίδια έκανε και  το τραγούδι να μοιάζει τουλάχιστον μελό. Ειδικά στο "παπάκι" και στο "κουνελάκι" με το ζόρι συγκρατιόμουν να μη βάλω τα γέλια... Τέλος πάντων αργότερα ξεπέρασα το ζωικό βασίλειο και έκανα focus  σε άλλες λέξεις ( κακιά συνήθεια η εστίαση που με ακολουθεί κατά πόδας παντού , με συνέπεια να κομματιάζω λόγια κι εικόνες και να αδυνατώ συχνά να δώ το όλον...). Aπομόνωσα λοιπόν το "καρφί" που δεν καίγεται τάχα και κάτι "συνήθισες". Όχι μόνο σ΄αυτό το πρόσωπο.

* ο τίτλος είναι φράση από τραγούδι της Chavela Vargas και σημαίνει λέξεις σκαλωμένες ή  αγκιστρωμένες.