αγαπάω κι αδιαφορώ

Οξύμωρο. Όσοι (μας) αγαπούν δεν αδιαφορούν. Το είπε κι ένας Ισπανοινδός γκουρού , ο Πάμπλο Νεχρού Γκάντι.
'Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος,  είναι η αδιαφορία"
Δεν πειράζει. Το πολύ πολύ να χαραμίσουμε λίγη ζωή ακόμη.
http://www.youtube.com/watch?v=H8nyhTG6dC8&feature=related

Έξω από

όλα τ΄άλλα,  είναι που πια συχνότερα απογοητεύομαι και σπανιότερα γοητεύομαι...

Fuck.
http://www.youtube.com/watch?v=Y4uojESZ054

Ψάχνοντας για τη "γόησσα" του Γερμανού που τόσο με γοήτευε κάποτε( ο Γερμανός όχι η γόησσα) βρήκα τελικά τον.......κλήρο!

Christmas spring...

Είμαι Θεσσαλονίκη και ο εφτάχρονος ανηψιός μου ο Μάριος με άλλους δύο φίλους του, ίδιο ύψος ίδια κοψιά μπαίνουν τρέχοντας με τα τρίγωνα και τα χριστούγεννιάτικα σκουφάκια , ξέρετε αυτά με τα αστεράκια που αναβοσβήνουν. Τα αυτιά και των τριων απέξω μοιάζουν με  ξωτικά.... Δίνουν και μια παράσταση για τη θειά και τρέχουν να παίξουν στο υπόγειο. Στο δρόμο φωνάζουν "ρε παιδιά πως θα μοιράσουμε τα λεφτά ? " ΄Παύση και μετά ακούγεται ο Μάριος " έλα μωρε θα πατήσουμε kompioyteraki dot com" . Κοιταζόμαστε με την αδερφή μου. Υπάρχει τέτοια σελίδα? ρωτάω. Όχι, μου λέει, τώρα θα την έβγαλε απ'  το μυαλό του.

Christmas definitely stings. Too much time to think durante las vacaciones....

But what the hell...Xριστούγεννα είναι θα περάσουν

Ένας Μάριος - or whatever or whoever - μπορεί να φέρει την άνοιξη μέσα στην καρδιά του χειμώνα.

Αν μη τι άλλο , για να σου θυμίσει ότι για όλα τα προβλήματα υπάρχει λύση αρκεί να πατήσεις ________ dot com....

*τώρα είμαι εγώ στο υπόγειο και γράφω. Αν με πάρει χαμπάρι ο μικρός ότι γράφω γι΄αυτόν (πάλι) την έβαψα...Άλλο που δε θέλω...!!!

Αν

Αύριο γιορτάζουν οι Αναστασίες. Ιt never came to me that μετά από το μακρύτερο ταξίδι της νύχτας μέσα στη μέρα ακολουθεί Ανάσταση. Με φωτιά ή χωρίς…

http://www.youtube.com/watch?v=5YYGQuG9Yrk&feature=related
* Περίεργη αυτή η ερμηνεία της Τσανακλίδου. Α-ταιριαστά χαρούμενη. Άλλωστε οι καρδιές που είναι τρελές κι αδύναμες καμιά φορά αφήνουν τους γκρεμούς για μετά. Μαγκιά τους…

Χρόνια πολλά αδερφάκι μου!

Χαμένοι...

Ningún viaje es auténtico si el viajero no está dispuesto a perderse en el interior de si mismo.

Y es que quizá olvidamos que quién se pierde tan solo puede encontrarse.

"Κανένα ταξίδι δεν είναι αυθεντικό, αν ο ταξιδιώτης δε είναι διατεθειμένος να χαθεί στον ίδιο του τον εσωτερικό κόσμο. Και ίσως ξεχνάμε ότι μόνο όποιος χάνεται μπορεί να βρεθεί."

Και      να    που η  ισπανίδα συνάδελφος έρχεται να μου θυμίσει μια αγαπημένη τανία.
Μάλιστα το ότι μετάφράζω στα ελληνικά από τα ισπανικά τα λόγια του αμερικανού πρωταγωνιστή είναι τελικά η ουσία της ταινίας...

στην μετάφραση λοιπόν
αλλά και στην παράφραση
και στη δι-ερμηνεία

*αν και δε συμφωνώ με το τρέηλερ. everything needs translation...



http://www.youtube.com/watch?v=FNn-2CTXzAw

Το κλίμα λιώνει....

http://www.boston.com/bigpicture/2009/12/2009_in_photos_part_2_of_3.html
Η φωτό είναι από την παραπάνω ιστοσελίδα.

 Ένα αγόρι αγγίζει το γλυπτό από πάγο που παριστάνει μια πολική αρκούδα. Καθώς λιώνει αποκαλύπτεται ο μεταλλικός σκελετός της. Κοπεγχάγη, στη 15η διάσκεψη των ενωμένων εθνών για την κλιματικές αλλαγές στον πλανήτη.

Captatio benevolentiae (ας πούμε )

Mπαίνω να κάνω Αντιγόνη του Σοφοκλή στο Β2 τελευταία ώρα. Χαμός. Περιμένω ένα δυο λεπτά μπας και φιλοτιμηθούν. Τίποτα. Βρε παιδιά ησυχάστε….. Nada . Αντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε…Ξανά μανά nada. Οκ. Αρχίζω λοιπόν και λέω : Το ξέρατε ότι τα νεύρα στον ανθρώπινο οργανισμό έχουν μήκος 70 χιλιόμετρα; Κοιτάξτε να μου τα κάνετε όλα κρόσσια.. Αρχίζουν να γελάνε. Δηλαδή, με ρωτάνε, αν κάποιος είναι πολύ ψηλός έχει ακόμη περισσότερα ; Ε, βέβαια , τους λέω. Να, η Αντιγόνη ας πούμε ήταν αρκετά ψηλή, φαντάζεστε νεύρα που θα είχε; (παρεμπιπτόντως ιδέαν δεν έχω περί του ύψους της και ποιος έχει άλλωστε.... ) Σχολιάζουν : Φυσικό είναι, μ΄ αυτήν την Ισμήνη που έμπλεξε. Μεγάλο λαμόγιο. Αλλά και η Αντιγόνη να την παρακαλάει. Άστη μωρέ αφού δε θέλει…

Κι έτσι ξεκινήσαμε το μάθημα

Άχρηστη πληροφορία

Το λάμα αν σε συμπαθήσει μπορεί να σε φτύσει.

Αν σε αντιπαθήσει δηλαδή τι μπορεί να σε κάνει ;

Αυτό το ξέρατε ;

Τα πάντα όλα και τα κοάλα τίποτα!

Aυτό το ξέρατε...

Είναι μερικές μέρες που γαμιούνται τα πάντα...

άρτι ανακαλυφθέν, ακουσθέν και .. μοιρασθέν!

http://www.youtube.com/watch?v=19-1DH8o_Hc&feature=player_embedded

Δεν είναι μόνο ο Καββαδίας , είναι και όλοι οι αγαπημένοι μου μαζί...Θηβαίος, Τσανακλίδου, Ανδρέου, Ζερβουδάκης, Μαχαιρίτσας. Απανωτοί οργασμοί....Συγγνώμη αλλά πως αλλιώς να περιγραφεί αυτή η ευτυχής συγκυρία και συνεύρεση ; ..... : )))

Oφηλία

Κανείς δεν οφείλει τίποτα σε κανέναν.

Εκτός ίσως από το να μην.... αν δεν....

Tα όρια από το  παιχνίδι στον εμπαιγμό  δυσδιάκριτα.

*"Οφηλία" πίνακας του Redon

I couldn΄t help it

Να... κι αν είναι....

Να.... κι αν δεν είναι...

Eφτά

I feel totally burnout. In general… Σκέφτομαι ότι όταν πρωτοδιορίστηκα ένας παλιότερος συνάδερφος με είχε προειδοποιήσει ότι στα εφτά χρόνια δουλειάς θα την πάθω την κρισάρα , - «όπως λένε για τα εφτά χρόνια γάμου» - αλλά τελικά δεν ήμουν προετοιμασμένη γι΄ αυτό…. Κι ενώ είμαι μέσα στη μαυρίλα και σκέφτομαι τα εφτά κακά της μοίρας μου, θυμάμαι ξαφνικά έναν άλλο συνάδελφο που μας τραγουδούσε σε μάζωξη τότε στις αρχές, στο μήνα του μέλιτος δηλαδή και πριν τα γαμ-ήλια burnout,  το τραγούδι «εφτά φορές τη μάζεψα» του Μενιδιάτη και τα γέλια που κάναμε…. Κι ενώ πάλι γι΄ αλλού το ξεκίνησα , ακούω στο you tube τα σουξέ του Μενιδιάτη … http://www.youtube.com/watch?v=etcM1rZqwz8&feature=PlayList&p=0FCF746EBEEEC8A3&playnext=1&playnext_from=PL&index=37

* Με τoν όρo «σύνδρoμo burnout ή σύνδρoμo oλoκληρωτικής εξάντλησης» αναφέρεται η κατάσταση εκείνη, κατά την oπoία τo άτoμo βιώνει εξάντληση, απoπρoσωπoπoίηση και αίσθημα αναπoτελεσματικότητας, ως απoτέλεσμα ψυχoπιεστικών συνθηκών στην επαγγελματική τoυ ζωή. Τo σύνδρoμo εμφανίζεται συχνότερα σε άτoμα πoυ επιτελoύν κoινωνικό λειτoύργημα, όπως σε ιατρoύς, νoσηλευτές, εκπαιδευτικoύς και κoινωνικoύς λειτoυργoύς.

"Αυτός δεν είναι πόλεμος. Είναι ντροπή "

"Τόση ομορφιά. Χαράμι. Στενά μυαλά. Μεγάλο κρίμα..."

The best job ever

Εξηγώ σήμερα στην Α΄ ότι η λέξη «τηλεόραση» είναι από το τηλε= μακριά και όραση. Μου λέει μια μαθήτρια « Α, εγώ δεν βλέπω τηλεόραση από μακριά…Βλέπω από πολύ κοντά και φωνάζει η μαμά μου»

Πλάκα πλάκα ψάχνοντας μετά για τη λέξη βρήκα ότι το παιδάκι δεν είχε και άδικο, αφού η λέξη τηλεόραση είναι πιθανότατα ακριβής μετάφραση της λέξης television, ενώ η σωστότερη στα ελληνικά θα ήταν τηλεθέαμα ή ακόμη και τηλοψία

Στην Αντιγόνη του Σοφοκλή συναντάμε το ρήμα κωκύω που σημαίνει θρηνώ. Με ρωτάνε τα παιδιά «Είναι συνηρημένο ; Δηλαδή κάνει κωκύω-ω ; » . Όχι , τους λέω. Πετάγεται ένας μαθητής που δεν το άκουσε από τα μετόπισθεν. «Κυρία, θέλω κοκό.» Παρντόν ; ρωτάω αρχαϊστί «Θέλω να θρηνήσω…! » μου λέει

Στη Γ΄ Επιτάφιος του Θουκυδίδη. Ρωτάω «Μήπως ξέρει κάποιος πως λέγεται το σκεύος, το δοχείο τέλος πάντων που έβαζαν τις στάχτες των νεκρών; » «Σταχτοδοχείο ! » φώναξαν εν χορώ. Θα μου πεις, έτσι όπως διατύπωσα κι εγώ την ερώτηση…

Στη Γ΄ θεωρητική κατεύθυνση, νεοελληνική ιστορία. Κάνουμε μάθημα για Τρικούπη και Δηλιγιάννη. Να τους πω, σκέφτομαι , κανένα κουτσομπολιό , γιατί μόνο τότε βλέπω τη λάμψη στο μάτι μερικών… Τους λέω λοιπόν ότι η Σοφία , αδερφή του Τρικούπη ήταν παράφορα ερωτευμένη με το Δηλιγιάννη , πολιτικό αντίπαλο του αδερφού της και ότι για αυτό τον απελπισμένο έρωτα έχει γράψει ο Φρέντυ Γερμανός ένα βιβλίο το «Γυναίκα από βελούδο» . Φρέντυ , ποιος Φρέντυ ; Μόνο μια μαθήτρια τον ήξερε … Και εξηγεί στις άλλες. «Καλέ, ο μπαμπάς της Ναταλίας!» Μπορώ να φανταστώ τι θα σχολίαζε ο Φρέντυ με εκείνο το λεπτό του χιούμορ….

Πολλές φορές σκέφτομαι ότι παρά την κούραση , το διάβασμα , τις καθημερινές προκλήσεις, λόγω αυτής της ( πολυδιάστατης είναι αλήθεια) επαφής με τα παιδιά, κάνω….

Στερεότυπά μου...!

Αυτό εστάλη σήμερα στο σχολείομας. Γελάσαμε τρελά!

Το εύψυχον

Mόλις παρακολούθησα τους "Πρωταγωνιστές" και την  Κωνσταντίνα Κούνεβα. Συγκλονιστική. Ήμουν πέρσι στα Χανιά, όταν έμαθα την ιστορία της. Το πανό συμπαράστασης ήταν για πολλές μέρες κρεμασμένο κοντά στην πλατεία της αγοράς. Η συνδικαλίστρια από τη Βουλγαρία που δέχτηκε επίθεση με βιτριόλι...

Πόσο απλά παρουσιάζει τα πράγματα ένας άνθρωπος που έχει σκεφτεί πολύ πάνω στα ανθρώπινα.. Για την κοινωνία, για τη βία, για το φόβο, για τις κομματικές και θρησκευτικές ταμπέλες, για την έλλειψη εκδικητικότητας,  για τη δίκαιη και αυτονόητη διεκδίκηση των δικαιωμάτων,για το σεβασμό στο συνάνθρωπο και στο περιβάλλον, για την οικογένεια, για την αγάπη .Τι μεγαλείο ψυχής!

Πολλές φορές επαναλάμβανε τη λέξη φόβος. Ο φόβος των ανθρώπων. Λέξη ξεστομισμένη από έναν άνθρωπο που πάλεψε με τους φόβους του και τους νίκησε.

"Το  εύδαιμον το ελεύθερον , το δ'  ελεύθερον το εύψυχον". Η Κούνεβα είναι ελεύθερη. Από πολλά. Και θα αποτελέσει έμπνευση. Για πολλούς. Ελπίζω.

Χάπι!

ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ

ΑΛΛΑ Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ!!

(πάλι από μέηλ )

Pardon my French!

Μαντινάδα που μου έστειλε μια φίλη από Χανιά..

ΤΣΙ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ

ΧΤΥΠΟΥΝΕ ΒΡΑΧΟ ΒΡΑΧΟ

ΚΑΙ ΤΣΙ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΛΕΣ

ΣΤ' ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΣΙ ΓΡΑΦΩ

*Στην εικονογράφηση , οι βράχοι....

H εποχή της αγάπης

Πήγα χθες ή μάλλον προχθές στη Θεσσαλονίκη για μια μέρα , για το αφιέρωμα στο Χατζιδάκι από το Φραγκούλη στο μέγαρο μουσικής . Ξεκίνησε λοιπόν με αυτό το τραγούδι http://www.youtube.com/watch?v=W0yQG8UfJ8c το οποίο , αν και φανατική του Μάνου, δεν είχε τύχει  να το ακούσω. Ο Φραγκούλης ήταν πολύ  καλός αλλά όχι απογειωτικός. Ίσως φταίει βέβαια το γεγονός ότι περίμενα πολλά, μια που η μουσική αυτή από τη στιγμή που την πρωτοάκουσα ζωντανά στο Σείριο στην Πλάκα ( το 1986-87 ήταν ; ) συντρόφεψε και έντυσε μουσικά μια εσωστρεφή, «ακίνδυνη και ήσυχη» εφηβεία…Κάθε στίχος , κάθε νότα των τραγουδιών του παίρνουν μέσα μου άλλες διαστάσεις καθώς ακούγονται σαν ηχώ από μια άλλη εποχή . Σαν τα παιδικά μας παιχνίδια ή τις εικονογραφήσεις από παλιά παραμύθια που τα ανακαλύπτουμε ξεχασμένα σ΄ ένα πατάρι κι ενώ στα ενήλικα μάτια μας φαίνονται τόσο συνηθισμένα , μάς ξαφνιάζουν γιατί είναι αυτά που μας ταξίδεψαν στους φανταστικούς παιδικούς μας κόσμους.

Η ακουστική στο μέγαρο εκπληκτική. Οι δονήσεις κυριολεκτικές και μεταφορικές.

Ήταν μια ωραία βραδιά. Χαλάλι η σημερινή απογευματινή ίωση που βρήκε πρόσφορα κουρασμένο αλλά μουσικά ανατεταμένο έδαφος

Aυτό το αχ

Mαζεύω τετράδια σήμερα από την Α΄. «Που είναι σήμερα η ….Είναι άρρωστη; » «Όχι » λέει η διπλανή της. Και χαμηλώνει τη φωνή « Ο πατέρας της χειρουργείται» . «Κάτι σοβαρό ; » ρωτάω. Μου απαντά «Όγκος στο κεφάλι» . Τρεις λέξεις. Αλλά μία. Και το ίδιο μούδιασμα στο άκουσμά της. «Να της πεις….»     

Τι να της πει ; Περαστικά ; Πως είναι πολύ μικρή για να το ζήσει όλο αυτό ; Πως ό,τι και να γίνει θα έχει πάντα αυτή τη σκιά στα μάτια σαν κάποιος να έχει χτίσει ένα κομμάτι τοίχου μπροστά της και να κρύβει ένα κομμάτι από το φως; Πως θα της μοιάζει σαν να έχει αλλάξει του χρόνου η ροή και ενώ όλα γύρω της θα συνεχίζουν να κινούνται τα πάντα γι΄ αυτήν θα έχουν σταματήσει;

Διάβασα χθες το μπλογκ του μπαμπά της Λυδίας. Τελειώνει με τη φράση « Θα φύγει ποτέ αυτό το αχ από μέσα μου; »

Δυνάμεις του Αιγαίου

http://www.youtube.com/watch?v=WUSOImv0Dzk

Πριν από δύο χειμώνες είχα ακούσει το Χρίστο Τσιαμούλη στο "Μαο" στην Καβάλα. Δεν ήξερα ότι ήταν των Δυνάμεων του Αιγαίου των οποίων τον  Ήχο Β΄ είχα λιώσει τότε στο κασετόφωνο στη Μπότσαρη. Ψάχνοντας σήμερα για το "μισό φεγγάρι πρόβαλε" , βρέθηκα μπροστά στον αίτιο...

H θάλασσα (από) μέσα (του)

http://www.youtube.com/watch?v=5OFWUOvrHAM

Το αποκοιμισμένο όχι και το ξάγρυπνο ναι...

http://www.youtube.com/watch?v=rBF6GvHYjrs&feature=related

Το Λουδοβίκο το βαρίεμαι ασύστολα και όσες φορές τον είδα live κόντεψα να πάθω ό,τι και το όχι...! Έχω ορκιστεί λοιπόν να μην ξανακάνω το ίδιο λάθος . Εντούτοις το συγκεκριμένο τραγούδι είναι πολύ όμορφο. Ίσως (νυσταγμένο...)

Πρώτη φορά... νονός

http://www.youtube.com/watch?v=57cG48kOmHA&feature=related  
Σταχυολόγηση
Ζήτω η δημοκριτία
Είναι μικιός αλλά δυνατός
Να ποιος θα πάει στην...Κρήτη
Σε όλα θα λες ναι
Αμερικανάκι μοιάζει
Παναζία μου...........

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι

Τον πατέρα μου τον ξέρετε. Συνταξιούχος δάσκαλος. Παραδοσιακός. Οικογένεια , πατρίς , θρησκεία. Μ΄ αυτή τη σειρά. Ηπειρωτικής καταγωγής άρα… βλάχικο κεφάλι. Με την κορούλα του όμως αναγκάζεται σε πολλά να βάλει νερό στο κρασί του. Μου λέει προχθές. "Νομίζω (!) ότι δε θα ψηφίσεις ό,τι κι εγώ. Τουλάχιστον βρε παιδί μου όχι αυτόν τον εθνικό μειοδότη που πήγε να πάρει γραμμή από Νέα Υόρκη. Έστω αυτόν το μ… τον Αλαβάνο ( εδώ κάπου ξέχασε την καλή του ανατροφή) ή ακόμη και την Παπαρήγα ( τις κυρίες δεν τις βρίζουμε ) " . Κάπου εκεί του εξηγώ ότι δεν….παίρνω γραμμή από κανένα και λήγει η πολιτισμένη συζήτηση .

Α ρε μπαμπά, σου αφιερώνω ένα αγαπημένο τραγούδι , http://www.youtube.com/watch?v=FHb0V9B5f6g&feature=related   αν και δε θα το δεις μια που ακόμη με ρωτάς , αν αυτό το μηχάνημα που έχω βγάζει και φωτοτυπίες…. Μ΄ αυτό ξεκίνησε το φεστιβάλ της ΚΝΕ τον περασμένο Αύγουστο στην Ικαρία. Κι ήταν από κείνες τις μαγικές νύχτες με τις μυρωδιές και τους ήχους, τα κίτρινα φώτα , την ενέργεια, τους ανθρώπους…

Στις βραδιές που κάνεις save για τους χειμώνες.

Τελικά δεν τα πήρε όλα το καλοκαίρι. Κάτι άφησε. Όπως το χνάρι πάνω στην άμμο από τα κύματα στις φουρτουνιασμένες θάλασσες στην Ικαρία.

Μα τι έγινε πάλι ; Εγώ γι ΄αλλού ξεκίνησα κι αλλού το ποστ με πήγε.

Κι έχω μια λύπη σα θυμό

http://www.youtube.com/watch?v=b7W0668RmpM&feature=related

Tι έχει γράψει αυτή η γυναίκα... Αυτό το δύσκολο Σεπτέμβρη πολλές φορές έχει σώσει την ψυχή μου , όπως μόνο η μουσική και τα λόγια της μπορούν να σώσουν.

Σ(τ)ηνουσία

http://www.youtube.com/watch?v=oljhba1rpzQ#watch-main-area
Αν και δεν το βρήκα με το Λέκκα. Μακράν καλύτερο...

Kι όμως πηγαίνει και πιο κει

http://www.youtube.com/watch?v=ALXLt48olFc&feature=related

Του το κρατάω αυτού του κόσμου...

Aπλά εκπληκτική...
http://www.youtube.com/watch?v=jJspJ4oQlQ4
Ι heard you ; )

Todo sobre mi ...nada

http://www.youtube.com/watch?v=TI6XDlZ8YvM&feature=related

Στενοχωρία

Άφησα τις μικρότητες των ανθρώπων – και τις δικές μου δηλαδή – να πιάσουν πολύ χώρο μέσα μου. Στριμωγμένα όλα στα κατώγια της ψυχής. Τα λόγια μαζεύτηκαν σε μια απόμερη και ανήλιαγη γωνιά. Δεν θέλουν πια να ξεμυτίσουν , να διεκδικήσουν το χώρο που τους ανήκει. Στρίμωγμα. Λιγόστεψε το φως . Χειμώνιασε. Κι οι μέρες μικραίνουν. Κι οι νύχτες μεγαλώνουν .

*στενοχωρία= έλλειψη χώρου. Ένα από τα αίτια του β’ αποικισμού (8ος- 6ος αι. π.Χ .), που έκανε τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις μητροπόλεις τους…

Ιέ μου, ιέ μου

Μην ανησυχείτε πια για το νεό ιό! Mπήκα στην Επιτροπή γρίπης του σχολείου ! Τώρα μπήκα.... Με βάλανε. Μια που όλοι οι συνάδελφοι ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου (...) και ήμουν η μόνη χαμηλού κινδύνου, χαμηλής αυτοεκτίμησης, χαμηλοβλεπούσα και χαμερπής.

Άσε που μ΄αρέσουν και τ΄αξιώματα. Αυτή η αίσθηση εξουσίας είναι μεθυστική... Επίτροπος σου λέει ο άλλος. Λίγο πράμα είναι ; Θα αλλάξω το κατεστημένο στο χώρο της υγείας ! Και όπως όλες οι αλλαγές που σέβονται τον εαυτό τους, θα ξεκινήσω από το όνομα ( θυμηθείτε τι ριζοσπαστικές αλλαγές έγιναν , όταν π.χ. το Ενιαίο Λύκειο μετονομάστηκε σε Γενικό... ήρθαν τα πάνω κάτω ) . Επειδή λοιπόν το "ιός" μου φαίνεται λίγο καθαρευουσιάνικο και απαρχαιωμένο , λέω να τον ονομάζουμε από εδώ και πέρα "γιό"...

Mπορεί βέβαια να υπάρξουν και μερικές παρεξηγησούλες...

" Τα μαθες ; Η Κατερίνα έχει γιο !"

"Άσε, δικιά μου, με κόλλησε ο γιος της Μαριγούλας..."

"Μάνα με τους εννιά σου γιους..."

Thats life....

Το απόγευμα κηδεία.Το βράδυ γάμος.
Τελικά αυτό το μπλογκ μέσα σ΄ ένα χρόνο τα πέρασε όλα. Βαφτίσια, μνημόσυνα, γάμους, κηδείες. Από Βορρά προς Νότο. Και πάλη βορρά
Το επόμενο ποστ - αν - θα είναι από κει.
Τέλος πάντων...

Quiero ser libre

http://www.youtube.com/watch?v=gqHh2U4TSJQ&feature=related
(paloma negra - μαύρο περιστέρι)
ya no se si maldecirte o por ti rezar...
Από τα πιο σπαραχτικά τραγούδια. Σε στίχο και ερμηνεία.

Α piece of cake

Σήμερα λοιπόν στο συμμάζεμα του καλοκαιριού – που κάτι μου λέει ότι θα πάει ως το φθινόπωρο – βρήκα, ω του θαύματος, μια μάσκα ματιών από αυτές που τις βάζεις στο ψυγείο για μια ώρα και μετά τη φοράς και γίνεσαι αγνώριστη… Λάφυρο από τα περσινά ψώνια στη Νέα Υόρκη , όπου προφανώς κάτι άλλο θα μου γυάλισε στο μάτι και μέσα στο πακετάκι με τα δώρα της Εstee ήταν και η περί ου ο λόγος, η cooling eye mask. Eίναι σαν αποκριάτικη μάσκα – οι συνειρμοί δικοί σας…– με λαστιχάκι από πίσω κι ένα ωραίο γαλάζιο τζελ στο εσωτερικό. Coool…σκέφτηκα , ώρα για μπωτέ, ταυτόχρονα με τις δουλειές…. Τη βάζω λοιπόν η καλή σου και σκέφτομαι ότι μια που δε βλέπω τίποτα , ευκαιρία να νιώσω πώς θα ήταν, αν δεν έβλεπα… Ορκίζομαι λοιπόν να μην τη βγάλω ότι κι αν γίνει… Μετά από πέντε λεπτά κι ενώ άρχισα να βαριέμαι, χτυπάει το τηλέφωνο. Εύκολη αποστολή, σκέφτηκα, - είναι που ζω και σε μέγαρο… – μια έτσι κάνω και τσουπ το έπιασα το τηλέφωνο. Ωραίααααα. Τι είναι όμως αυτό που μυρίζει ; Something is burning during my cooling beaute ! Xτυπώντας στη διαδρομή στα πενιχρά μου έπιπλα, μόλις που πρόλαβα να κατεβάσω τη λεμονάτη σάλτσα που τσιτσίριζε απ’ το κακό της…. Ευτυχώς που δεν έψηνα κέικ , γιατί θα είχε μείνει μόνο a piece….
Να μην σας τα πολυλογώ , δεν ξέρω αν έγιναν τα μάτια μου αγνώριστα αλλά οι δυο μελανιές στα πόδια και ένα καμένο τηγάνι σίγουρα δεν ήταν τα soothing effects που μου υποσχέθηκε η Εstee. Aμερικάνοι, τι να πεις ;

Παίζεις

http://www.youtube.com/watch?v=ONkRApnVzus

Στίγμα

Καμιά φορά νιώθω σα να έχω χάσει τις συντεταγμένες μου στον κόσμο. Να αιωρούμαι πάνω από τόπους και ανθρώπους , γέλια και κλάματα , λόγια και σιωπές , βλέμματα και κλειστά μάτια , ανάσες και ψέματα . Παντού και πουθενά . Εδώ και εκεί . Κυρίως εκεί . ΄Ενα εκεί που κάθε φορά αλλάζει . Σαν μια αποσυντονισμένη πυξίδα.

Nα...

Και τώρα λοιπόν που καλοκαίριασε, σκεφτήκαμε να ξεθάψουμε απ' το χώμα παλιά έπιπλα και παιχνίδια, να παίξουμε με μισοκρυμένες λέξεις, να εμπνευστούμε από απούσες εικόνες , να αποκρύψουμε ονόματα - τα πιο αγαπημένα - να εξομολογηθούμε αυτάρεσκα, να στείλουμε μηνύματα σε πολλαπλούς αποδέκτες, να κρυφοχαμογελάσουμε διαγώνια...

Φαίνεται πια ότι κανείς δε μπορεί και δε θέλει να έχει άλλον τρόπο.

P C ία !

Άκου να δεις! Ψάχνω εναγωνίως περσινά θέματα λογοτεχνίας Α' Λυκείου , για να κάνω copy paste... Φυσικά δεν ήταν στο φάκελο που θα έπρεπε να είναι , οπότε αναγκάστηκα να ψάξω στα ατάκτως ερριμμένα. Βρήκα λοιπόν τυχαία κάποια τραγούδια που τροποποιήσαμε λίγο χρησιμοποιώντας pc-κές λέξεις πέρσι στο σεμινάριο των ΤΠΕ με συναδέλφισσες από το σχολείο. Βουαλά !

Aν κάποτε στο internet πιαστείς
Κανείς δε θα μπορέσει να σε save
Μονάχος βρες την άκρη του escape
Κι αν είσαι τυχερός κάνε restart.

Μια Κυριακή του Μάη και μια Σαρακοστή
Εγώ ήμουνα στο forum και συ μπρος στο pc.

Δεν έχω portal να διαβώ

Άνοιξ το windows να μπει , δροσιά να μπει του Μάη

Όταν κοιτάς το google earth από ψηλά
μοιάζουν τα σπίτα με home page
και ωραίο inter face

H αγάπη σου έχει γίνει σαν υπερδεσμός
Και τον πόνο δεν τον λύνει ούτε η makintosh

Πότε θ΄ ανοίξουμε ένα portal στην καρδιά μας
Ας κάνουμε απόψε ένα start

Λούκοι

Αυτό το μέηλ μου το έστειλαν πριν από λίγο καιρό

Οι Δύο Λύκοι

Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων.

Είπε: "Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"
Ο ένας είναι το Κακό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία, η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.
Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνοια, η γεναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία ..
Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"
Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ............... "Αυτός που ταΐζεις."

Όχι που θα σας άφηνα χωρίς εποπτικά μέσα! http://www.youtube.com/watch?v=E-osqs5wyjA ( Tερέζα Rίχτερ for ever...! )

Αnd the oskar goes to...

Φίλοι μου,
Αγνοήστε το άγχος και τα ντέρτια δια παντός! Αυτά τη δουλειά τους και μεις τη δική μας!

Μια που σήμερα κέρδισα Όσκαρ ερμηνείας οφείλω να ευχαριστήσω τον Πάοκ και τους οπαδούς του και το Θεό που μ' έκανε ψύχραιμη και καπάτσα! ( τώρα ο Θεός θα γελάει αλλά δε θα είναι κι η πρώτη φορά.. )

Λυπάμαι που δε μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα... Ωστόσο πρόκειται για θέατρο του παρα-λόγου ή καλύτερα το θρίλερ "Η Λάμψη". Ο ηθοποιός που έπαιζε το Νίκολσον διέπρεψε αλλά και γω στο ρόλο του ποδηλατακίου δεν πήγα πίσω!
http://www.youtube.com/watch?v=cnCMqr1QRQw&feature=related

Πασπάτης, Κολόμβος και σία

Πάνω σε τοίχο βενετσιάνικου σπιτιού στο παλιό λιμάνι : Κολόμβε, γ..ώ την περιέργειά σου!

Πάνω σε θρανίο του σχολείου μου : Αν ο έρωτας είναι τυφλός, πρέπει να πας πασπατεύοντας!

Felipe

"Aποφάσισα να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα , έτσι ώστε μόλις γίνει ωραία να με ειδοποιήσουν"

Θα περιμένει πολύ να τον ειδοποιήσουν...

Του ιδίου : "No dejes para manana el tratar de encarjarle a alguien lo que tienes que hacer hoy"

"Μην αφήνεις για αύριο την προσπάθεια να φορτώσεις σε κάποιον αυτά που πρέπει να κάνεις σήμερα"

Ακόμη προσπαθώ...!

Θ ' ανταμωθούμε μια τρελή Πρωτομαγιά

Τα μάτια μου σήμερα γέμισαν θάλασσα....

Όλα είναι τόσο τρομαγμένα μα τ ' αγαπάω ο φτωχός.

"κάντο δίσκο ν' ακουστεί "

Κάνουμε σήμερα τους Μοιραίους του Βάρναλη. Με ρωτάει μια μαθήτρια " Τι είναι η λατέρνα ; " . Εκπαιδευμένη να μη δείχνω την έκπληξή μου , για να μην αποθαρρύνω ερωτήσεις , της απαντώ. Πάνω στην κουβέντα λοιπόν κάτι είπα για τα πικάπ. ΄Μου λέει λοιπόν η ίδια " Αυτά δεν είναι που έπαιζαν εκείνα τα μεγάλα μαύρα CD ; "

Μη μου ξινίζεις εμένα , γιατί...

θα σου κάνω τη μούρη χυμό!

Ε...Αυτός

Mια σοφή γκουρού μου είπε ότι ίσως το νόημα της ζωής τελικά είναι να μη νοιαζόμαστε μόνο για τον εαυτό μας αλλά και για τους άλλους. Ακολουθώντας λοπόν κατά γράμμα τις συμβουλές της αποφάσισα επί το λαικότερον να μη νοιάζομαι μόνο για τον.... εαυτό μου αλλά και για τους .....εαυτούς των άλλων. Στη φωτό τέσσερις μαζεμένοι.... I hope that makes me less selfish!

Είπα να ρίξω λίγο το επίπεδο στα... μετόπισθεν , γιατί τελευταία το έριξα στα σκληρά και πρέπει να ξαναβρώ τον παλιό , καλό μου... εαυτό !

Kαι τη θυμάται ακόμη...

Στη γενέτειρα προχθές θεατρική παράσταση. "Το γάλα". Απλό το σκηνικό . Στο βάθος σημύδες... Και το ξύλο τους καίγεται εύκολα , είπε ο Μιχάλης . Σαν τους ανθρώπους που έβλεπε να καίγονται στο δρόμο ο Λευτέρης , ο σχιζοφρενής γιός της Μάνας. Με τ' Άσπρα Χέρια του να μοιάζουν τόσο λογικά μες το παράλογο του κόσμου.

Απλό το σκηνικό. Η ιστορία εκτυλίσσεται στο εσωτερικό ενός φτωχικού σπιτιού. Μετανάστες από τη Ρωσία . Παλεύουν . Να ξεχάσουν , για να αφομοιωθούν. Το φαγητό όμως πάντα ρώσικο. Πώς να ξεγελάσεις τις αισθήσεις; Πώς να τραφεί η ψυχή ;

Μέχρι τα μισά του έργου αναρωτιόμουν για τον τίτλο. "Το γάλα" . Όπως πάντα οι αλήθειες είναι εκεί μπροστά μας και δεν τις βλέπουμε. Η πρώτη τροφή . Η μητρική αγάπη . Κι όλοι μας -πάντα - μικρά παιδιά, που αναζητούμε στα τυφλά ένα στήθος ν' ακουμπήσουμε. Ακόμα κι αν είναι άδειο πια. Από γάλα.

Κι ο Θεός ; Ο Θεός ορίζεται στο σύμπαν ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου. Με μια μπάλα πάνω σε μια λευκή διαχωριστική γραμμή. Και με μια ανοιχτή αγκαλιά με τα χέρια υψωμένα σε σχήμα σταυρού. Το ζειμπέκικο της Μεγάλης Πέμπτης.

Οι μεγάλες αλήθειες είναι φτιαγμένες από απλά λόγια , από απλά υλικά . Δε χρειάζονται μαγιά , ψεύτικη μαγεία , πολυτελή σκηνικά και ηχηρά ονόματα . Περιμένουν ίσως πολύ καιρό στο σκοτάδι της Μεγάλης Παρασκευής . Φουσκώνουν όμως με τη ζέστη της ψυχής . Και πλημμυρίζει το σπίτι ευωδιά . Πάσχα. Ανάσταση . Κάθαρση .

Χθες που ερχόμουν είχε φουρτούνα.

Κύμματα.

Πάλευα.

Μνήμη.

Ρίχνει σταυρό στη θάλασσα

πετροβολάει το χώμα

Δώδεκα χρόνια πέρασαν...