Believe it or not...

http://www.youtube.com/watch?v=OCIV-2ZP1OE

Σήμερα που είναι Πρωταπριλιά , Αpril fool's day για τους φίλους μας τους Άγγλους , θυμήθηκα το τραγούδι των Beatles " The fool οn the hill" και την ιστορία που συμπτωματικά έτυχε να διαβάσω κάποτε σχετικά μ΄αυτό. "An event which prompted this song happened when Paul was walking his dog Martha, on Primrose Hill one morning. As he watched the sun rise, he noticed that Martha was missing. Paul turned around to look for his dog, and there a man stood, who appeared on the hill without making a sound. The gentleman was dressed respectably, in a belted raincoat. Paul knew this man had not been there seconds earlier as he had looked in that direction for Martha. Paul and the stranger exchanged a greeting, and this man then spoke of what a beautiful view it was from the top of this hill that overlooked London. Within a few seconds, Paul looked around again, and the man was gone. He had vanished as he had appeared. A friend of McCartney's, Alistair Taylor, was present with Paul during this strange incident, and wrote of this event in his book, Yesterday.Both Paul and Alistair could not imagine what happened to this man. He had seemed to vanish in thin air. The nearest trees for cover were too far to reach by walking or running in a few seconds, and the crest of the hill was too far as well to reach in that short time. What made the experience even more mysterious, was that just before this man first appeared, Paul and Alistair were speaking to each other of the beauty they observed of the view towards London and the existence of God. ( από το site  : songfacts )

Θα "καταθέσω" εδώ μια  ιστορία που μου συνέβη πριν από λίγο καιρό. Γυρνώντας από το σχολείο κάποια μέρα φουρκισμένη από κάτι , ούτε πια θυμάμαι τι , σκεφτόμουν everything happens for a reason και μ...κίες "δεν υπάρχει θεός , δεν υπάρχει δικαιοσύνη , δεν υπάρχει τίποτα". Εκείνη ακριβώς τη στιγμή έριξε μερικές ψιχάλες στο παρμπριζ του αυτοκινήτου  για μερικά μόνο δευτερόλεπτα. Η μέρα ηλιόλουστη , ούτε ένα συννεφάκι στον ουρανό , κανένα ποτιστικό μηχάνημα γύρω και βέβαια κανένα πουλί υπεριπτάμενο που να έχει  καταναλώσει πολλές μπύρες... Ξέρω τι θα σκεφτείτε, τυχαίο γεγονός που το ερμήνευσα όπως ήθελα , για να βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα... Και ξέρω επίσης τη θεωρία ότι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη  να πιστεύουν  σ΄ ένα ανώτερο ον για τους λόγους που όλοι ξέρουμε... Δεν ξέρω, πραγματικά.  Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν ξέρω πια τί να πιστέψω. Απλά μερικές μέρες  η ανάγκη που λέγαμε είναι τόσο έντονη που κάνει τα πράγματα δεδομένα και αδιαμφισβήτητα. Και άλλες φορές πάλι...

Τουρλουμπούκι το ποστ όπως πάντα. Αν και υπάρχει μια βαθύτερη σχέση στα γραφόμενα. Αν θέλετε, πιστέψτε το!

Cambiar

Σήμερα στην πρωινή βόλτα στο δάσος – δάσος λέμε τώρα – περπατούσα και σκεφτόμουν διάφορα ωραία… Να αλλάξω , να απαλλαγώ απ΄ ότι με φορτώνει , να σβήσω , να διαγράψω και άλλα ωραία να … Και ξάφνου νασου βλέπω μπροστά μου στο χώμα μια ωραία σειρά από κάμπιες. Ωραία, σκέφτηκα, να βγάλω το Μάρτη από το χέρι! Βέβαια το έθιμο υπαγορεύει να κάψουμε το Μάρτη με τα πρώτα χελιδόνια αλλά εγώ θα το αλλάξω ! Οι κάμπιες είχαν έναν ωραιότατο σχηματισμό. Η μια πίσω από την άλλη. Καμπιοπομπή. Ή καλύτερα καμπιοπαρέλαση. Και μου φάνηκε πως άκουσα να τραγουδάνε με τις ωραίες βραχνές φωνές τους : «Κάμπια γεννιέσαι δε γίνεσαι βάτραχε γουρούνι! ». Κάμποιος μάλλον θα πρέπει να τους ψιθυρίσει ότι δε θα μείνουν όπως γεννήθηκαν και θα αλλάξουν…

Γλωσσολόγος δεν είμαι, και βαριέμαι να σας πω την αλήθεια να το ψάξω, αλλά δε μπορώ να μην σκεφτώ ότι σίγουρα η λέξη κάμπια σχετίζεται με το ισπανικό cambiar που σημαίνει «αλλάζω» …

Στην επιστροφή και ενώ ήδη είχα γράψει στο μυαλό μου το ποστ , έψαξα να τις βρω. Πουθενά. Κάποιος μάλλον τις έθεσε σε διαθεσιμότητα.

"Tan triste...

que podria sumergirse en un mar negra y roja de negaciones y heridas"

Πάλι μεθεόρτια

http://www.youtube.com/watch?v=Gtle7jr5P1o
Χθες ήταν η παγκόσμια μέρα για το νερό.

Το νερό είναι στη Χίο.....

*μερκές μέρες έχω τρομερή έμπνευση! (Κρίση αυτοεκτίμησης. Πρωί είναι ακόμη, θα μου περάσει..!)
  κι εκείνα τα τεστάκια ακόμη δε διορθώθηκαν...

Nα ποιήσω μεθεόρτια

“A través de los siglos,
saltando por encima de todas las catástrofes,
por encima de títulos y fechas, las palabras retornan al mundo de los vivos, preguntan por su casa.
Ya sé que no es eterna la poesía, pero sabe cambiar junto a nosotros,
aparecer vestida con vaqueros,
apoyarse en el hombre que se inventa un amor
y que sufre de amor cuando está solo”
Luis García Montero

Μέσα στους αιώνες

περνώντας πάνω από όλες τις καταστροφές

απ΄ όλους τους τίτλους και τις χρονολογίες, οι λέξεις γυρίζουν πίσω στον κόσμο των ζωντανών, ρωτούν για το σπίτι τους.
Το ξέρω πια πως δεν είναι παντοτινή η ποίηση, αλλά ξέρει να αλλάζει μαζί μας
να εμφανίζεται ντυμένη με τζην
να ακουμπά πάνω σ΄ έναν άντρα και να εφευρίσκει έναν έρωτα
και να υποφέρει από αγάπη όταν είναι μόνη.

*ελπίζω να μην έκανα τραγικά λάθη στη μεταγραφή του ποιήματος. Για μένα ποίηση είναι και αυτός ο πίνακας του Νταλί

Που να βρω...

http://www.youtube.com/watch?v=teWLhggqN9A&feature=related
Από τα views αντιλαμβάνομαι ότι το τραγούδι είναι πασιγνώστου αλλά εγώ το ανακάλυψα once again προ ολίγων λεπτών. Προφανώς τόσο καιρό έψαχνα ένα να του μοιάζει…
Το βίντεο δε είναι maravilloso !

*Σηκώθηκα πουρνό πουρνό να διορθώσω τεστ αρχαίων και κατέληξα να ακούω μουσική στο you tube… Προφανώς θα είμαι μια από τις επικείμενες 300.000 απολύσεις στο δημόσιο τομέα! Ωραία! Έχω μερικές δουλίτσες κατά νου…

palabras prendidas

http://www.youtube.com/watch?v=PQkpSfV3BPQ&feature=PlayList&p=CC755175A891D0F2&playnext=1&playnext_from=PL&index=34
Aυτό το τραγούδι το πρωτοάκουσα φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη από μια γνωστή που μάθαινε τότε να παίζει κιθάρα. Εξεζητημένη και υπερβολική η ίδια έκανε και  το τραγούδι να μοιάζει τουλάχιστον μελό. Ειδικά στο "παπάκι" και στο "κουνελάκι" με το ζόρι συγκρατιόμουν να μη βάλω τα γέλια... Τέλος πάντων αργότερα ξεπέρασα το ζωικό βασίλειο και έκανα focus  σε άλλες λέξεις ( κακιά συνήθεια η εστίαση που με ακολουθεί κατά πόδας παντού , με συνέπεια να κομματιάζω λόγια κι εικόνες και να αδυνατώ συχνά να δώ το όλον...). Aπομόνωσα λοιπόν το "καρφί" που δεν καίγεται τάχα και κάτι "συνήθισες". Όχι μόνο σ΄αυτό το πρόσωπο.

* ο τίτλος είναι φράση από τραγούδι της Chavela Vargas και σημαίνει λέξεις σκαλωμένες ή  αγκιστρωμένες.

Εδώ στoυ Μάρτη τα μισά

http://www.youtube.com/watch?v=VrsvoCYn3WA
Μπορεί ο τίτλος του ποστ να είναι παραποίηση του πρώτου στίχου από "Το παράπονο"  του Ελύτη στο Τραγούδια για τους μήνες με την Ελευθερία Αρβανιτάκη αλλά διάλεξα τα θαύματα , γιατί μάλλον σ΄αυτά πρέπει να πιστεύουμε. Εξάλλου κι αυτά για μισά μιλάνε...

Dancing with skeletons

“If you can't get rid of the skeleton in your closet, you'd best teach   it to dance.”

Bernard Shaw

Ξανά

Μια που σήμερα είναι πέντε χρόνια από τότε που έφυγε ο Κουγιουμτζής ξαναθυμήθηκα κάτι που είχα γράψει στο  άλλο μπλογκ  πριν από τρία χρόνια.... Και μια που το βιβλίο το είχα δανειστεί ( είναι εξαντλημένο νομίζω) ξαναδιαβάζοντας το ποστ είναι σαν να ξαναδιάβαζα το ίδιο το βιβλίο... Και ένιωσα ξανά την ίδια συγκίνηση. Το ξαναμοιράζομαι λοιπόν μαζί σας...

Η χθεσινή ήταν μια παράξενη μέρα. Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Σταύρου Κουγιουμτζή νωρίς το πρωί. Ο τίτλος, γράφει, προέκυψε , όταν από ένα ανοιχτό παράθυρο με κλειστά παντζούρια νεαρός ακόμη, άκουσε για πρώτη φορά στη ζωή του τους ήχους ενός πιάνου.

Αργά το πρωί και νωρίς το απόγευμα βρέθηκα σε ορεινό χωριό των Σερρών σε κηδεία. Παράξενη κι αυτή όπως όλες… Το βράδυ σε θεατρική παράσταση. Κωμωδία ; « Αναμείνατε στο ακουστικό σας»

Και κλείσιμο της μέρας ξανά με Κουγιουμτζή. Πριν το διαβάσω, τα μόνα που ήξερα γι΄ αυτόν ήταν : καλός συνθέτης, τραγουδιστής του ο Νταλάρας, συναυλία στη Θεσσαλονίκη το ’93 και η αίσθηση ότι ήταν ένας συνεσταλμένος άνθρωπος. Και στη συναυλία σα ντροπαλός μου φάνηκε…

Ούτε τώρα ξέρω πολλά γι’ αυτόν. Αλλά πώς έγινε και με συνεπήρε με την απλότητα, τη γνησιότητα και την αθωότητα του… Σα να μου ψιθύριζε όσο διάβαζα στο αυτί… Κι οι αλήθειες του , χάδια και χαστούκια.

Για τα παιδικά χρόνια κοντά στο Γεντί – Κουλέ, τη μάνα την καπνεργάτρια, τον απωθημένο έρωτα, τους φίλους του, το Βασίλη και το Μάρκο το γύφτο που μια που τον είχε για σπουδαίο το ρωτούσε «Άραγες πονάει η ψυχή όταν βγαίνει; ». Για τα μεροκάματα στις χασαποταβέρνες, για τη λατρεία με την κλασική μουσική, για την αναγνώριση που ήρθε αργά, για το όνειρο που είδε με το Χατζιδάκι δυο μέρες πριν πεθάνει ο Μάνος… Για τη ζωή : «Εγώ είχα μια πικρή γεύση απ΄ τη ζωή και γύρευα τους ομοίους μου. Εμείς λίγο ζούσαμε και πιο πολύ ονειρευόμαστε.»

Εντύπωση του είχε κάνει, όταν 15χρονος άκουσε μια παρέα στα Λεμονάδικα να τραγουδάει το « Ας ερχόσουν για λίγο », η ζεστή και ανθρώπινη επικοινωνία ανάμεσα στην παρέα και στο συνθέτη που έγραψε το τραγούδι αν και δεν γνωρίζονταν… Ξεκίνησα το πρωί να διαβάζω Κουγιουμτζή και τελείωσα το βράδυ με το Σταύρο…

Ανοίγω το παράθυρο και τα κλειστά παντζούρια. Πως μου φάνηκε πως μύρισα πασχαλιές ; (όταν ανθίζουν οι πασχαλιές ). Ίσως έμεινε η μυρωδιά απ’ το πρωί. Οι πασχαλιές και τα τριαντάφυλλα που κρατούσαν από τον κήπο τους οι απλές γυναίκες του χωριού. Οι απλές γυναίκες με τις μεγάλες αλήθειες… Μέσα στη ζέστη, πώς μου ήρθε μυρωδιά από νοτισμένο χώμα ; Θα είναι η αίσθηση της βροχής που μου έμεινε από την παράσταση… (χρόνια σα βροχή )

Πονάει η ψυχή όταν βγαίνει… Κάθε φορά. Αλλά με τα τραγούδια ανεβαίνει σα λιβάνι στον ουρανό… Ή σαν περιστεράκι…

http://www.youtube.com/watch?v=p0g8jtsHXsA

Humo sin fuego

Kαι βλέπω από τα δυτικά σύννεφα καπνού

Και αναρωτιέμαι αν είναι ινδιάνικα σήματα καπνού

ή κάποιο δάσος που καίγεται. Με τέτοιον καιρό.

Και το ωραίο είναι πως ίσως κάποια πράγματα are meant to be συγκεχυμένα.

Σαν όπως βλέπεις τα πράγματα μέσα από ένα θαμπό καπνισμένο τζάμι.

Περί βο(υ)λής...

http://www.youtube.com/watch?v=pW_Pk70GyRU

Α΄ Λυκείου. Κάνουμε Θουκυδίδη. Πελοποννησιακός πόλεμος. Κερκυραϊκά . Στον εμφύλιο λοιπόν σπαραγμό στο νησί οι ολιγαρχικοί δολοφονούν μέσα στη βουλή τον Πειθία, αρχηγό των δημοκρατικών κι άλλους εξήντα. Προσπαθώντας (για την ενσυναίσθηση ντε) να εκμαιεύσω μια απάντηση σχετικά με την έκρυθμη κατάσταση που επακολούθησε ρωτάω. «Φαντάζεστε να συνέβαινε αυτό στη σημερινή βουλή; Δηλαδή να έμπαιναν κάποιοι και να σκότωναν εξήντα βουλευτές ; » Μου απαντάει ένας μαθητής «Ωραία, θα μας έμεναν άλλοι διακόσιοι σαράντα για σκότωμα!»

Επακολούθησε έκρυθμη κατάσταση στην  τάξη. Η ενσυναίσθηση πέτυχε!

Τελευταία έξοδος, Βλήτα Χεηγουορθ

Σήμερα στη μεσημεριάτικη σιέστα είδα ένα απίστευτο όνειρο. Κανονική ταινία. Σε στρατόπεδο αμερικάνων , ένας αιχμάλωτος μέσα σε ξύλινη καλύβα. Κι ενώ απέξω περνούν οι φρουροί και τον επιτηρούν , αυτός ανοίγει ένα άνοιγμα στην επίπεδη οροφή. Ο φόβος του είναι μήπως τον ανακαλύψουν αλλά οι φρουροί – βλάκες όπως πάντα – ενώ μπαίνουν στην καλύβα δεν κοιτούν ποτέ προς τα πάνω. Έτσι τελικά καταφέρνει να ξεφύγει με μια δική του ιδιότυπη πτητική μηχανή με φτερά προσαρμοσμένα στα χέρια , σαν το Δαίδαλο ένα πράγμα. Οι υπόλοιποι αιχμάλωτοι και οι χαμηλόβαθμοι φρουροί τον βλέπουν αλλά τους κάνω νόημα να μη μιλήσουν , γιατί το θέαμα είναι τόσο όμορφο καθώς πετάει σαν άγγελος ντυμένος στα λευκά στον ουρανό , και δεν πρέπει να τον καταλάβουν οι ¨΄μεγάλοι¨ και τον σκοτώσουν. Στο μεταξύ σε άλλο σημείο του στρατοπέδου, οι φίλοι του αιχμαλώτου ετοιμάζονται για επίσημες διαπραγματεύσεις με τον εχθρό. Κάποιος όμως τους ενημερώνει για την απόδρασή του και τους λέει ότι δεν πρέπει να χάσουν χρόνο , γιατί οι εχθροί τους αναζητούν , για να τους συλλάβουν. Προλαβαίνουν λοιπόν πριν τραπούν σε φυγή να πάρουν μαζί τους από το δωμάτιο που έμεναν μόνο ένα πράγμα. Ρίχνω μια αγωνιώδη ματιά στο δωμάτιο , για να αποφασίσω . Γιατί φυσικά στο όνειρο είμαι , μια ο αιχμάλωτος , μια αυτός που τον παρακολουθεί να φεύγει και μια ο διαπραγματευτής…. Κι ενώ είμαι έτοιμη ν΄ αποφασίσω ντριιιιιν το ξυπνητήρι για απογευματινή δουλειά…

Ελπίζω να μην ξέρει κανείς να εξηγεί τα όνειρα….Θα ξεφυλλιστούμε πάλι!

Κι ελπίζω να μην  to be continued σήμερα το βράδυ, γιατί ποιος να τρέχει και να αποφασίζει τώρα…

Aυτό που απέναντι...

http://www.youtube.com/watch?v=dBZU0Ki3Qw0

κοιτάζω είναι το πρώτο μου ποδήλατο. Μπλε και ασημί. Χωρίς «βοηθητικές». Μάθημα με τον ξάδερφο . Να «μάθω». Στη γειτονιά, στην κατηφόρα. «Μη μ΄αφήνεις , έτσι ; ». «Εντάξει». Στη δεύτερη προσπάθεια «Δημήτρη ; » Γυρνάω να δω. Ο Δημήτρης είκοσι μέτρα πιο πίσω. «Γιατί με….» Γκντουπ. Πάρτην κάτω. Στραπατσάρισμα. Αλλά μ΄ένα χαμόγελο μέχρι τ΄ αυτιά.Τρισευτυχισμένη. Γιατί αυτά τα είκοσι μέτρα τα έκανα μόνη μου, χωρίς «στηρίγματα».

Τότε που οι κατηφόρες ήταν πρόκληση. Και δεν μας έκοβαν τη φόρα.

Ξανάλλαξα mood. O θυμός κύκλους κάνει.

…μπορεί να μ/ας περάσει (;)

Eπίκαιρο, παντός καιρού

http://www.youtube.com/watch?v=OJRu5zTf_e4&feature=related

Aλλάζω mood

http://www.youtube.com/watch?v=l5-ErFFemAQ&feature=related

Όπως έλεγε κι ο Σταμάτης χθες στην Ξάνθη. Μια τρελή βραδιά λοιπόν καρναβαλιού είπαμε να ξεκινήσουμε χωρίς εισιτήριο στην τσέπη και το πολύ πολύ να πιούμε έναν καφέ στην παλιά πόλη, βρε αδερφέ! Και άντε βρήκαμε ένα εισιτήριο στο φουγιέ τυχαία από συντοπίτισσα . Το άλλο ; Sold out , μας λένε, με τίποτα. Βρε αμάν … Οι σεκιουριτάδες ανένδοτοι… Απόγνωση! Ήρθαμε στην πηγή και δε θα πιούμε νερό ; Να μην σας τα πολυλογώ ευτυχώς η Μαρία είναι από τις γυναίκες που νομίζω ότι θα μπορούσε να μπει και στο πεντάγωνο , αν ήθελε! Όχι στο δικό μας. Εκεί μπαίνω κι εγώ. Το άλλο λέω , το καλό!

Δεν είχα ξαναδεί τη σπείρα σπείρα. Οι φωνές τους ε ξ α ι ρ ε τ ι κ έ ς…. Η «κουπαστή», το «άλλο Δράμα δε θα ζήσω» και «το σίδερο μ΄ ατμό» ήταν απογειωτικά. Να μη θυμηθώ και ένα ποτ πουρί τραγουδιών με τη λέξη «αγάπη» που όμως μετατράπηκε σε αράπη και τα τραγουδούσαν όλοι μαζί στον μαύρο της παρέας. «Ξύπνα αράπη μου, η νύχτα τέλειωσε…» και « Η του αράπη μας είναι λίγο πιο μικρή από το σύμπαν..»

Πολλή ενέργεια, πολλή. Ωραίες «γέφυρες» από το ένα τραγούδι στο άλλο, όλοι να τα δίνουν όλα, ερμηνείες θεατρικές….Κάπως έτσι το φανταζόμουν και κάπως έτσι ήταν.

Παρόλα αυτά δε θα ήθελα να συνεργαστώ μαζί του…. Καλά που δεν απαντούσα στα τηλέφωνα, όταν με παρακαλούσε να πάω πρώτη φωνή στο σχήμα!

Σε κάποια στιγμή μας έβαλε κάτι φωνές… Τρόμαξα. Επειδή κάποιοι μιλούσαν λέει , και δεν είναι εδώ μπουζούκια λέει, και αν θέλετε να πάτε ν΄ ακούσετε τη Βανδή λέει. Είπε και κάποιες άλλες κακιούλες , για να μην χρησιμοποιήσω άλλους χαρακτηρισμούς ( η τσούχτρα μέσα μου σήμερα απεργεί…)

Αλλά τι τα θες ; Έτσι είναι οι καλλιτέχνες. Μας έχει χαρίσει τέτοια ευφυία, τέτοιες μουσικές… Τέτοιες ανατάσεις και αναστάσεις που…

Αυτά . Ελπίζω να μην περιμένατε καμιά κριτική μουσική ανάλυση περιωπής.

Καμιά φορά ακούω και Βανδή….

εκτός από τα εντός

Και δεν ξέρω αν ήταν από πάντα εδώ
ή το έφερα από μακριά
Από εδώ μέσα…

Ξέρω μόνο πως θέλω να φύγει
ή να μείνει
Εκεί έξω.

όλα σινεμά τα βλέπω

http://www.youtube.com/watch?v=klSrUJ7fv7E

To τελευταίο τραγούδι που ακούω «σήμερα». Το τραγούδι του Μάρκου. Για τον ψεύτικο ντουνιά. Γιατί μπορεί όλα να είναι ψεύτικα. Και μπορεί εμείς να διαλέγουμε τι είναι για μας αληθινό. Καμιά φορά βγάζουμε τα κόκκινα γυαλιά μας . Και βλέπουμε τα πράγματα. Όπως είναι ; Και μετά ξαναβάζουμε άλλο χρώμα γυαλιά , για να δούμε άλλη προβολή…
 

Καλή σας εσπέρα.

Φεύγω για σινεμά. "Its complicated"....