Γιατί

δεν μπορώ να διαχειριστώ την απώλεια ; Μερικές φορές θα ήθελα να είμαι τόσο πιστή ώστε να θεωρώ δεδομένο ότι υπάρχει κάτι καλύτερο μετά. Δεν ξέρω...

Δεν είναι καλοκαίρι τούτο το φετινό….

Λόγια σοφής γυναικός με το που έφτασε για διακοπές στα Χανιά : α) Κορίτσια, έχω μια προαίσθηση , θα την πάρω φέτος την απόσπαση! β)Καλέ, εγώ είμαι γερός οργανισμός ,τρία χρόνια έχω να αρρωστήσω!

Δε δάγκωνα καλύτερα τη γλώσσα μου; Από τότε οι δέκα πληγές του Φαραώ με βρήκαν… Ισχιαλγία με έριξε στο κρεβάτι για τρεις μέρες… Στο καπάκι πνευμονία και πενταήμερη νοσηλεία στο νοσοκομείο σε μια καταπληκτική σουίτα με ετοιμοθάνατες, κουφές και κουτσομπόλες γιαγιάδες ( το τελευταίο δε, μου τσάκισε τα νεύρα…) …Στο καθημερινό λεξιλόγιο αντί για βουτιές, αντηλιακά και εκδρομές είχα τα : πυρετός, ορός , ενδοφλέβια, αντιβίωση ,ακτινογραφία, βρογχοδιασταλτικά… Πεθαίνει η νονά μου στην πατρίδα και δεν μπορώ να πάω ούτε καν στην κηδεία… Γίνονται άλλα τα οποία δεν μπορώ να πω , γιατί αφορούν φίλους… ΔΕΝ παίρνω την απόσπαση… Παθαίνω ωτίτιδα την τελευταία μέρα πριν φύγω και παραλίγο να μην μπορώ να πάρω το αεροπλάνο της επιστροφής… Με το που επιστρέφω , με 40 βαθμούς υπό σκιάν , χαλάει το μπόιλερ και πρέπει συν πετσετίοις και σαμπουανίοις να τρέχω συνέχεια στη θεία για μπάνιο… Μένω από μπαταρία με το αυτοκίνητο καταμεσήμερο στην έρημη πόλη…

Νομίζω ότι είναι παραπάνω από δέκα! Νενίκηκά σε Φαραώ!

Όχι δε γκρινιάζω! Απλά από ένα σημείο και μετά με πιάναν νευρικά γέλια… Πώς να ξεχάσω όταν μια μέρα στη σουίτα του νοσοκομείου θυμηθήκαμε με τις φίλες μου τα σχέδια που είχαμε για το καλοκαίρι και η καθεμία πετούσε κι από έναν προορισμό : Γαύδο, Ρώμη, Βιέννη, Ικαρία… Γελούσαμε μέχρι δακρύων, οι γιαγιάδες μας κοιτούσαν απορημένες κι οι νοσοκόμες έτρεξαν γιατί νόμιζαν ότι πάθαμε παράκρουση!

Και τώρα το μπάνιο στη θάλασσα λέει απαγορεύεται και να μην κάθομαι στα ρεύματα λέει , όταν το μόνο που θέλω να κάνω είναι να πάρω αγκαλιά το κλιματιστικό…

Τουλάχιστον το ένα ετήσιο τάμα στο Λουτρό Σφακίω ν πρόλαβα και το έκανα! Μένει το άλλο τάμα στο Ελαφονήσι… Καλή μου κυρία Αννούλα , κάντε δεκτή την ενστασούλα, γιατί ο άγιος θέλει το τάμα του και για να μην σας πάρει ο διάολος δηλαδή….

Αυτά ! Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!!!!

http://www.youtube.com/watch?v=uDhmyJ_EwVU&feature=related

 

Φ(οβ)ώς

"Δεν είμαι αυτή που νομίζεις ότι είμαι ούτε αυτή που ονειρεύεσαι ότι είμαι. Είμαι αυτή που νομίζω ότι είμαι και αυτή που ονειρεύομαι να γίνω"
Χθές στη συναυλία του Θ. Παπακων/νου στα Χανιά. Ο Θανάσης πολλά μας τα είπε για το φόβο και η ψυχή μου , αληταριό , σκαρφάλωσε στη λιθόκτιστη παρειά της ανατολικής τάφρου . Στην κορυφή σήκωσε τα μάτια ψηλά* κι είδε την παραπάνω σκέψη ν΄ αναβοσβήνει ανάμεσα στ΄αστέρια σα φωτεινή επιγραφή νέον. Για λίγα δευτερόλεπτα. Μετά έσβησε. Όπως ο φόβος. Έμεινε όμως κάτι. Αχνό, πολύ αχνό. Κάτι σαν φως.

*άδολα είναι τα μάτια σου και μην τα κατεβάζεις.

Καλό καλοκαίρι

σε όλους! Να είναι από τα γαλανά...

Mικρά...

http://www.youtube.com/watch?v=KGuLpCToQ7A&feature=related
Aφιερωμένο στο αδερφάκι μου.  Τη "Μικρά Ασία" του Καλδάρα ακούγαμε κάθε καλοκαίρι στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας στην Ήπειρο στο χωριό του παππού... Η κασέτα είχε αυτό  ακριβώς το κόκκινο κάλυμμα. Τη βρήκα λίγο πριν... Είπαμε, δεν πετάω τίποτα...

H

as in Holidays…I only live to make holidays plans. Most of them won’t come true but who cares ? Planning and dreaming about it, is half the pleasure!

Disculpa me por no poder traducirlo de otras lenguas. Y por no tener ganas ya de hacer insinuaciones. Tan cansada de ciertas cosas y actitudes ...

*Φιλοξενώ το δεκατριάχρονο ανιψιό μου και το μοναδικό πεντάλεπτο που μου διέθεσε στον υπολογιστή , για να ποστάρω αυτό το αριστούργημα, με παρακολουθεί με το ρολόι στο χέρι και έσπευσε στο ισπανικό μου κείμενο να ενώσει τις δύο λέξεις : τo por και το no και να βάλουν τα γέλια με τον ξάδερφό του τον Υάκινθο (ψευδώνυμο που διάλεξε ο ίδιος! ) . Τώρα σας αφήνω γιατί ο χρόνος μου τελείωσε…

* «Θεία , αμάν πια! Όταν η μαμά με αφήσει να γραφτώ στο facebook , ξεφτίλα θα σε κάνω!»

Σαφώς κατά

Tοξικά ομόλογα, τοξική οικονομία , τοξικό νέφος που με την απογευματινή μπόρα πότισε τη γη με τοξικά στοιχεία. Αποτοξίνωση τώρα…. Απ΄ ό,τι κάνει τοξική τη ζωή μας, τη σκέψη μας, την καρδιά μας . Αξίζουμε και αξιώνουμε κάτι καλύτερο.

Ο...τίτλος  ήταν η απάντηση μου στην ερώτηση του διευθυντή , κατά τη συνέλευση του συλλόγου , για το αν είμαι υπέρ ή κατά της αυτοαξιολογήσης της σχολικής μονάδας. Ασυναίσθητα είπα τη φράση τόσο γρήγορα που ακούστηκε κάπως αλλιώς… Γιατί τελικά τοξική είναι και -κυρίως- η ελληνική δημόσια εκπαίδευση, έτσι τουλάχιστον όπως υφίσταται σήμερα ή καλύτερα έτσι όπως καίγεται. Θα μου πείτε τα όμορφα χωριά και τα όμορφα όνειρα , όμορφα καίγονται… Όχι πάντα. Μερικές φορές αφήνουν πίσω τους έναν πυκνό μαύρο καπνό. Και τον ορατό κίνδυνο καρκινογενέσεων και μεταλλάξεων…

γράμματα παιδιών στο Θεό

Με συγχωρείς που δεν σου έγραψα νωρίτερα. Μόλις αυτή τη βδομάδα έμαθα να γράφω.

Μάρθα

Αγαπητέ Θεέ,γιατί πρέπει να προσεύχομαι, αφού έτσι κι αλλιώς ξέρεις τι θέλω; Αν όμως σ' ευχαριστεί αυτό,  θα προσεύχομαι.

Σιού

Αγαπητέ Θεέ, το αντρόγυνο στο διπλανό διαμέρισμα τσακώνεται για τα καλά όλη την ώρα.Θα έπρεπε ν'αφήνεις να παντρεύονται μόνο οι πολύ καλοί φίλοι.

Νάν

Αγαπητέ Θεέ, ξέρω που λέει να γυρίζεις και το άλλο σου μάγουλο, τι γίνεται όμως αν η αδερφή σου σε χτυπήσει στο μάτι;

Με αγάπη Τζέρεσσο

Αγαπητέ Θεέ, αν δεν πάρεις πίσω το μωρό,δεν θα καθαρίσω το δωμάτιό μου.

Τζόυ

Αφού δεν θέλεις οι άνθρωποι να λένε κακά λόγια, γιατί τα εφεύρες;

Ευγένιος

Αγαπητέ Θεέ, ήθελες πράγματι η καμηλοπάρδαλη να είναι έτσι,ή μήπως έκανες λάθος;

Νόρμα

Αγαπητέ Θεέ, θα μπορούσες να γράψεις μερικές ακόμα ιστορίες; Τις διαβάσαμε όλες αυτές που

έγραψες και τις ξαναρχίσαμε.

Με ευγνωμοσύνη Έμιλυ

Διαβάσαμε ότι ο Θωμάς Έντισον ανακάλυψε το φως. Εγώ νόμιζα ότι το είχες ανακαλύψει εσύ.

Ντόνα

Αγαπητέ Θεέ, είσαι πλούσιος ή μόνο διάσημος;

Στήβεν

Πώς ήξερες ότι ήσουνα Θεός;

Τσάρλυ

Αγαπητέ Θεέ, στις απόκριες θα ντυθώ διάβολος. Σε πειράζει;

Μάρνιε

Αγαπητέ Θεέ, η δασκάλα λέει ότι οι μέρες άλλοτε μικραίνουν κι άλλοτε μεγαλώνουν. Δεν μπορείς νακαταλήξεις σε μια απόφαση;

Μίντυ

Αντί ν' αφήνεις τους ανθρώπους να πεθαίνουν και να φτιάχνεις άλλους, γιατί δεν κρατάς αυτούς πουέχεις τώρα;

Τζέην

Αγαπητέ Θεέ, είναι καλύτερα τ' αγόρια από τα κορίτσια;Ξέρω πως είσαι αγόρι,αλλά προσπάθησε να είσαι δίκαιος.

Σύλβια

Αγαπητέ Θεέ, ελπίζω να μην έχουν καμιά ιδιαίτερη αξία τα μυρμήγκια, γιατί τα πατάω όλη την ώρα.

Ντένις

Να ξενοιασ(τ)ω

Όσες φορές κι αν αναρωτηθώ για μερικά πράγματα  δεν μπορώ να βρω το  γιατί. Όταν οι άνθρωποι δεν νοιάζονται είναι απλώς "γιατί έτσι" ή "γιατί όχι ; ". Το κακό  βέβαια είναι ότι  εγώ νοιάζομαι. Και το χειρότερο ότι ξέρω και το γιατί...

Τι σταυρό κουβαλάω...

Ενδοσχολικές εξετάσεις. Ιστορία  Β΄ Λυκείου.

Ερώτηση : Ποιες είναι οι απόψεις του Ρουσσό σχετικά με την πολιτική και την κοινωνία ;

Απάντηση : Οι απόψεις του Ρουσσό για την πολιτική και την κοινωνία ήταν κακές ηδικά για την πολιτική ( κυρία καλύτερα να βάζατε σταυροφορίες , τι είναι αυτά ; ) 

Γύρο γύρο όλοι...

http://photography.nationalgeographic.com/photography/photo-of-the-day/daredevil-india-pod-best09/ ( εκπληκτικές φωτό , ρίξτε γύρω γύρω και μια ματιά στις άλλες )

http://www.youtube.com/watch?v=uBw2RCA7WOA ( κι ένας Πάριος που πηγαίνει με όλα, όπως ο γύρος με το τζατζίκι..! )

... και στη μέση όχι ο Μανώλης αλλά ο Μαρίνος ο τυλιχτής ( περαστικά Μαρίνε , και μη γυρότερα... )

http://photography.nationalgeographic.com/photography/photo-of-the-day/sea-stacks-hebrides/

...με ασήμι τη σκουριά

ΜΗΝ ΠΕΤΑΞΕΙΣ....

http://www.youtube.com/watch?v=fGRM2vXuphE

Βροχερή μέρα σήμερα. Κατάλληλη για συμμάζεμα σημειώσεων που - όσοι με ξέρουν θα το πιστέψουν- είναι σε τεράστια πακέτα σκορπισμένα παντού. Παντού όμως.  Όταν έρχεται κόσμος τα παραχώνω από δω κι από κει. Για να ΄χει χώρο να καθήσουν... Επίφαση του τακτοποιημένου. Κι αμέσως μετά τα ξαναβγάζω όλα στη φόρα , γιατί ΘΑ  τα τακτοποιήσω. Κι αυτή η παράνοια μπορεί να πάει και δυο χρόνια.

Προχθές που το ομολόγησα στις συναδέλφισσες στο σχολείο - αυτές με πιστεύουν πια ό,τι κι αν πω! - μου είπαν γελώντας ότι η ακαταστασία είναι δείγμα ευφυίας. Ποιας ευφυίας ; Οι ευφυείς δε σπάζονται κάθε φορά που μπαίνουν σ΄ ένα χαοτικό δωμάτιο.Γιατί , αν ήταν λίγο έξυπνοι ΘΑ έκαναν κάτι τόσο καιρό γι΄αυτό...

Τέλος πάντων. Χθες,  μια που λόγω πανελληνίων δεν είχα σχολείο, κάτι έκανα... Δηλαδή το 1/8 αυτών που θα έπρεπε να κάνω .

Κι αυτή η μανία μου να μην πετάω τίποτα. Κι αυτό το "τίποτα" ή το "πάντα" εμφανίζεται ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις. Παραφυλάει ανάμεσα σε σημειώσεις ιστορίας... Μια φωτογραφία , ένα χαρτάκι με σκέψεις που γράφω πρόχειρα στα ταξίδια, μια εργασία μισοτελειώμενη , ένα πρόγραμμα από θέατρο , στίχοι τραγουδιών , ένα χάρτινο βατραχάκι που μου χάρισε ένας μαθητής , μια ζωγραφιά της Γεωργίας, απόκομμα από εισιτήριο, μια κάρτα, μια βεβαίωση , το πρόγραμμα μιας σχολικής γιορτής...

Και πως επιλέγω να κάνω πάντα αυτή τη δουλειά , σε δύσκολες μέρες... Μέρες που σκέφτομαι ότι

όλα τελικά είναι   ευθύνη της δικής μας αλλαγής.

Γιατί όπως λέει κι ο Σαββόπουλος - νομίζω τουλάχιστον- δεν επιτρέπονται θάνατοι στο μέσο της ζωής.

με ....ΤΙΠΟΤΑ

*Marc Chagall , La promenade

Ώσπερ...

http://www.youtube.com/watch?v=FO46tkA-0ew

Τελευταία μέρα στο σχολείο σήμερα. Και κόντρα στο - εντελώς αντίθετο πιστέψτε με - ρεύμα , κάνω αρχαία στην Α΄Λυκείου. Τους είχα και δίωρο.Πώς δε με λιθοβόλησαν τα παιδάκια είναι απορίας άξιον. Κάνουμε, επανάληψη στα παραθετικά. Δια το παραστατικόν του πράγματος δείχνω δύο δάχτυλα και τους λέω. "Ωραία! Κάναμε τα παραθετικά των επιθέτων." Και κλείνω το ένα δάχτυλο... Και βλέπω από κάτω αλαλαγμούς χαράς και ενθουσιασμού που μας έμειναν μόνο τα παραθετικά των επιρρημάτων! Ώσπου κάποια στιγμή καταλαβαίνω ότι έχω μείνει απορημένη και εμβρόντητη με το μεσαίο δάχτυλο σηκωμένο... Καλά δηλαδή που με ειδoποίησε ο Γιάννης.Έσκασα κι εγώ στα γέλια μαζί τους!

Ο οποίος Γιάννης παρεμπιπτόντως είναι από τους αγαπημένους μου. Όχι ιδιαίτερα καλός μαθητής αλλά μεγάλη φάτσα! Τις προάλλες τραγουδούσε στο δίαδρομο το "ώσπερ και πρότερον" , τραγούδι του Καρρά, αν δεν το ξέρετε! Και προκειμένου να μάθει τη σημασία του "ινα" ,  που δεν το θυμόταν με τίποτα,  επιστρατεύσαμε το "Για να σ΄εκδικηθώ"....

*Θα μου λείψουν τα σκασμένα.... Τι κακό κι αυτό; Μετά από διακοπές δε θέλω να πατήσω το πόδι μου  στο σχολείο και το καλοκαίρι δε θέλω να τα αποχωριστώ...   

** Τέλειο δεν είναι το τραγούδι του Καρρά;  Βρε δίκιο έχει ο Γιάννης !

No aguanto mas...

Δε μπορώ να ηρεμήσω αυτές τις μέρες. Όλη αυτή η κατάσταση μ΄ έχει καταβάλει. Ακόμη περισσότερο.

Είναι που κάθε, μα κάθε συζήτηση , ξεκινάει , τελειώνει ή έχει ως μοναδικό θέμα την παρούσα οικονομική κατάσταση.

Είναι που δεν υπάρχει πουθενά ούτε μια μικρή αχτίδα αισιοδοξίας. Οικονομική κατοχή, ύφεση , γεωπολιτική κατοχή , ομηρία, χρεωκοπία, οικονομική τρομοκρατία της παγκόσμιας τραπεζικής μαφίας.

Είναι που όλα αυτά έγιναν μέσα σε λίγους μήνες. Ή καλύτερα καταλάβαμε τί περίπου γίνεται πρόσφατα… Σημάδια , μεμονωμένες φωνές υπήρχαν αλλά οι πολλοί και αδαείς τα θεωρούσαμε υπερβολικά και κινδυνολογίες.

Είναι που , όταν πριν από λίγο καιρό κάναμε το μικρασιατικό , τα παιδιά με ρώτησαν «Καλά οι Σμυρνιοί , δεν έβλεπαν πόσο άσχημη ήταν η κατάσταση; Έπρεπε να μείνουν ως την τελευταία στιγμή και να «συνωστίζονται» στο λιμάνι , για να σωθούν ; Και οι πλούσιοι όπως πάντα την «έκαναν» από νωρίς…»

Είναι όμως αύριο Κυριακή και το έθνος θα έχει το Βίκυ – Κριστίνα Μπαρθελόνα, όπου ο Χαβιέ είναι χάρμα και η Πενέλοπε με εκφράζει απόλυτα στη σκηνή που λέει :

Εισιτήριο

Θανάτου  
http://www.youtube.com/watch?v=AQXrIcz0M1o&feature=related

για  το δρόμο.

Σχεδόν

 "H διαφορά ανάμεσα στη σωστή λέξη και στη σχεδόν σωστή είναι σαν τη διαφορά ανάμεσα στην αστραπή και στην πυγολαμπίδα" Mark Twain

Δεν μπορώ να μην κάνω τους απαραίτητους συνειρμούς. Η αστραπή. Που φωτίζει στιγμιαία τον ανταριασμένο ουρανό. Και μετά η βροντή . Κι ο απόηχός της. Και ταυτόχρονα ή λίγο μετά,  η βροχή. Που ποτίζει το διψασμένο χώμα.

Ενώ η πυγολαμπίδα τί είναι ; Η γνωστή κολοφωτιά... Άρα οι λέξεις πυγολαμπίδες είναι ουσιαστικά λέξεις του... 

Για να μην  πούμε τι γίνεται με τις σχεδόν λάθος λέξεις...

* τώρα που το ξαναδιαβάζω αυτό το ποστ μου φαίνεται μάλλον της... πυγολαμπίδας παρά της αστραπής! Δε βαριέσαι. Αν θέλετε να κεραυνοβοληθείτε, να πάτε αλλού...!
 Σήμερα είμαστε στα σχεδόν.

                                                      

Και δεν σου...

Φτάνουν όλα αυτά. Γιατί δε μας λυπάσαι ;
http://www.youtube.com/watch?v=f2pVEOuNjdQ

Έμμονας

Ερμηνεύουμε τα πράγματα ανάλογα με τις εμμονές μας. Ο  καθένας μας εμμένει σε μια μοναδική θεώρηση των πραγμάτων. Σπάνια οι εμμονές μας συναντιούνται. Όσο σπάνιο είναι να συλλάβεις σε μια φωτογραφία την ίδια στιγμή στη φύση με κάποιον άλλο. Το ευτυχές ή το ενδιαφέρον είναι τελικά ότι αυτός ο κόσμος είναι ένα ατέλειωτο παζλ φτιαγμένο από τα εμμονοκομμάτια μας. Καμιά φορά συναντούμε αυτόν που έχει βάλει το γειτονικό κομμάτι. Απο-σπασμένη κι αποσπασματική ακόμη η εικόνα του όλου. Αλλά λίγο μεγαλύτερη. Λίγο πιο φωτισμένη . Λιγότερο σκοτεινή και ενδοσυστρεφόμενη. Και εντέλει μοιρασμένη. Όχι πια τόσο δεμμονοποιημένη....

* ο Αίμονας , σύντροφος της Αντιγόνης , ως γνωστόν , αυτοκτόνησε. Πόσοι έχουν τη δύναμη να σκοτώσουν τις ίδιες τους τις εμμονές ή τουλάχιστον να τις μοιραστούν ;

Να μπορούσα

για μια στιγμή μοναχά – ποιος θα μπορούσε ν΄ αντέξει παραπάνω ; - να κοινωνήσω όλη τη γνώση  του κόσμου…

Αφορμή γι΄ αυτήν την παράλογη και εκ των «πραγμάτων» μη πραγματοποιήσιμη ευχή στάθηκε το γεγονός ότι αυτή την εβδομάδα έκανα δυο «βουτιές» στην κβαντική φυσική. Η πρώτη με μια θεατρική παράσταση βασισμένη στην προσωπικότητα και το έργο του νομπελίστα φυσικού Φάινμαν και η άλλη χθες με μια διάλεξη για τη μουσική του κόσμου και τη δημιουργία του σύμπαντος από το χαρισματικό ομιλητή , καθηγητή του Πανεπιστημίου της Κρήτης Σ. Τραχανά. Ελπίζω να βρω το χρόνο και τη διάθεση να γράψω κάτι για τη διπλή αυτή μέθεξη στο εγγύς μέλλον. Αν βέβαια υποθέσουμε ότι ο χρόνος είναι γραμμικός…

Πόσες

φορές μπορεί να πεθάνει στη ζωή του ένας άνθρωπος από την ίδια ακριβώς αιτία ; Την ίδια σκέψη , την ίδια κουβέντα , το ίδιο αδιέξοδο ; Μέχρι να πει «φτάνει». Ή μέχρι το οριστικό του πιο βέβαιου και αμετάκλητου στη ζωή.

Tu risa

Mια που εγώ σας έμαθα τα ποίηματα του παγκοσμίως άγνωστου Pablo Neruda , οφείλω να συνεχίσω την επιμόρφωση. Προς γνώσιν και χρήσιν. Για να τα αφιερώνετε στους αγαπημένους σας...

Quita me el pan, si quieres,              Πάρε μου το ψωμί, αν θέλεις,
quita me el aire, pero                       πάρε μου τον αέρα, όμως
no me quites tu risa.                         μη μου παίρνεις το γέλιο σου.


Νο me quites la rosa,                       Μη μου  παίρνεις το ρόδο,
la lanza que desgranas,                     την αιχμή της λόγχης σου,
el agua que de pront                        το νερό που αίφνης
estalla en tu alegria,                          στη χαρά σου αναβλύζει,
la repentina ola                                 το ξαφνικό το κύμα
de plata que te nace                          τ΄αργυρό που σε γεννά.


Mi lucha es dura y vuelvo       Ο αγώνας μου σκληρός κι επιστρέφω
con los ojos cansados                       κάποιες φορές με μάτια
a veces de haber visto                       κουρασμένα απ΄το να βλέπω
la tierra que no cambia,                     τη γη που δεν αλλάζει
pero al entrar tu risa                          αλλά σαν μπω το γέλιο σου
sube al cielo busc                     ανεβαίνει ως τα ουράνια να με βρει
y abre para mi todas                         και μου ανοίγει όλες
las puertas de la vida                        τις πόρτες της ζωής.


Amor mio, en la hora                        Αγάπη μου, την πιο σκοτεινή
mas oscura desgrana                         την ώρα δείξε την αιχμή
tu risa y si de pronto                          του γέλιου σου κι αν αίφνης
ves que mi sangre mancha                 δεις το αίμα μου να βάφει
las piedras de la calle                         τις πέτρες του δρόμου
rie, porque tu risa                              γέλα , γιατί το γέλιο σου
sera para mis manos                          θα είναι για τα χέρια μου
como una espada fresca                    σαν δροσερο σπαθί.

Απόδοση : Αγαθή Δημητρούκα

Believe it or not...

http://www.youtube.com/watch?v=OCIV-2ZP1OE

Σήμερα που είναι Πρωταπριλιά , Αpril fool's day για τους φίλους μας τους Άγγλους , θυμήθηκα το τραγούδι των Beatles " The fool οn the hill" και την ιστορία που συμπτωματικά έτυχε να διαβάσω κάποτε σχετικά μ΄αυτό. "An event which prompted this song happened when Paul was walking his dog Martha, on Primrose Hill one morning. As he watched the sun rise, he noticed that Martha was missing. Paul turned around to look for his dog, and there a man stood, who appeared on the hill without making a sound. The gentleman was dressed respectably, in a belted raincoat. Paul knew this man had not been there seconds earlier as he had looked in that direction for Martha. Paul and the stranger exchanged a greeting, and this man then spoke of what a beautiful view it was from the top of this hill that overlooked London. Within a few seconds, Paul looked around again, and the man was gone. He had vanished as he had appeared. A friend of McCartney's, Alistair Taylor, was present with Paul during this strange incident, and wrote of this event in his book, Yesterday.Both Paul and Alistair could not imagine what happened to this man. He had seemed to vanish in thin air. The nearest trees for cover were too far to reach by walking or running in a few seconds, and the crest of the hill was too far as well to reach in that short time. What made the experience even more mysterious, was that just before this man first appeared, Paul and Alistair were speaking to each other of the beauty they observed of the view towards London and the existence of God. ( από το site  : songfacts )

Θα "καταθέσω" εδώ μια  ιστορία που μου συνέβη πριν από λίγο καιρό. Γυρνώντας από το σχολείο κάποια μέρα φουρκισμένη από κάτι , ούτε πια θυμάμαι τι , σκεφτόμουν everything happens for a reason και μ...κίες "δεν υπάρχει θεός , δεν υπάρχει δικαιοσύνη , δεν υπάρχει τίποτα". Εκείνη ακριβώς τη στιγμή έριξε μερικές ψιχάλες στο παρμπριζ του αυτοκινήτου  για μερικά μόνο δευτερόλεπτα. Η μέρα ηλιόλουστη , ούτε ένα συννεφάκι στον ουρανό , κανένα ποτιστικό μηχάνημα γύρω και βέβαια κανένα πουλί υπεριπτάμενο που να έχει  καταναλώσει πολλές μπύρες... Ξέρω τι θα σκεφτείτε, τυχαίο γεγονός που το ερμήνευσα όπως ήθελα , για να βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα... Και ξέρω επίσης τη θεωρία ότι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη  να πιστεύουν  σ΄ ένα ανώτερο ον για τους λόγους που όλοι ξέρουμε... Δεν ξέρω, πραγματικά.  Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν ξέρω πια τί να πιστέψω. Απλά μερικές μέρες  η ανάγκη που λέγαμε είναι τόσο έντονη που κάνει τα πράγματα δεδομένα και αδιαμφισβήτητα. Και άλλες φορές πάλι...

Τουρλουμπούκι το ποστ όπως πάντα. Αν και υπάρχει μια βαθύτερη σχέση στα γραφόμενα. Αν θέλετε, πιστέψτε το!

Cambiar

Σήμερα στην πρωινή βόλτα στο δάσος – δάσος λέμε τώρα – περπατούσα και σκεφτόμουν διάφορα ωραία… Να αλλάξω , να απαλλαγώ απ΄ ότι με φορτώνει , να σβήσω , να διαγράψω και άλλα ωραία να … Και ξάφνου νασου βλέπω μπροστά μου στο χώμα μια ωραία σειρά από κάμπιες. Ωραία, σκέφτηκα, να βγάλω το Μάρτη από το χέρι! Βέβαια το έθιμο υπαγορεύει να κάψουμε το Μάρτη με τα πρώτα χελιδόνια αλλά εγώ θα το αλλάξω ! Οι κάμπιες είχαν έναν ωραιότατο σχηματισμό. Η μια πίσω από την άλλη. Καμπιοπομπή. Ή καλύτερα καμπιοπαρέλαση. Και μου φάνηκε πως άκουσα να τραγουδάνε με τις ωραίες βραχνές φωνές τους : «Κάμπια γεννιέσαι δε γίνεσαι βάτραχε γουρούνι! ». Κάμποιος μάλλον θα πρέπει να τους ψιθυρίσει ότι δε θα μείνουν όπως γεννήθηκαν και θα αλλάξουν…

Γλωσσολόγος δεν είμαι, και βαριέμαι να σας πω την αλήθεια να το ψάξω, αλλά δε μπορώ να μην σκεφτώ ότι σίγουρα η λέξη κάμπια σχετίζεται με το ισπανικό cambiar που σημαίνει «αλλάζω» …

Στην επιστροφή και ενώ ήδη είχα γράψει στο μυαλό μου το ποστ , έψαξα να τις βρω. Πουθενά. Κάποιος μάλλον τις έθεσε σε διαθεσιμότητα.

"Tan triste...

que podria sumergirse en un mar negra y roja de negaciones y heridas"

Πάλι μεθεόρτια

http://www.youtube.com/watch?v=Gtle7jr5P1o
Χθες ήταν η παγκόσμια μέρα για το νερό.

Το νερό είναι στη Χίο.....

*μερκές μέρες έχω τρομερή έμπνευση! (Κρίση αυτοεκτίμησης. Πρωί είναι ακόμη, θα μου περάσει..!)
  κι εκείνα τα τεστάκια ακόμη δε διορθώθηκαν...

Nα ποιήσω μεθεόρτια

“A través de los siglos,
saltando por encima de todas las catástrofes,
por encima de títulos y fechas, las palabras retornan al mundo de los vivos, preguntan por su casa.
Ya sé que no es eterna la poesía, pero sabe cambiar junto a nosotros,
aparecer vestida con vaqueros,
apoyarse en el hombre que se inventa un amor
y que sufre de amor cuando está solo”
Luis García Montero

Μέσα στους αιώνες

περνώντας πάνω από όλες τις καταστροφές

απ΄ όλους τους τίτλους και τις χρονολογίες, οι λέξεις γυρίζουν πίσω στον κόσμο των ζωντανών, ρωτούν για το σπίτι τους.
Το ξέρω πια πως δεν είναι παντοτινή η ποίηση, αλλά ξέρει να αλλάζει μαζί μας
να εμφανίζεται ντυμένη με τζην
να ακουμπά πάνω σ΄ έναν άντρα και να εφευρίσκει έναν έρωτα
και να υποφέρει από αγάπη όταν είναι μόνη.

*ελπίζω να μην έκανα τραγικά λάθη στη μεταγραφή του ποιήματος. Για μένα ποίηση είναι και αυτός ο πίνακας του Νταλί

Που να βρω...

http://www.youtube.com/watch?v=teWLhggqN9A&feature=related
Από τα views αντιλαμβάνομαι ότι το τραγούδι είναι πασιγνώστου αλλά εγώ το ανακάλυψα once again προ ολίγων λεπτών. Προφανώς τόσο καιρό έψαχνα ένα να του μοιάζει…
Το βίντεο δε είναι maravilloso !

*Σηκώθηκα πουρνό πουρνό να διορθώσω τεστ αρχαίων και κατέληξα να ακούω μουσική στο you tube… Προφανώς θα είμαι μια από τις επικείμενες 300.000 απολύσεις στο δημόσιο τομέα! Ωραία! Έχω μερικές δουλίτσες κατά νου…

palabras prendidas

http://www.youtube.com/watch?v=PQkpSfV3BPQ&feature=PlayList&p=CC755175A891D0F2&playnext=1&playnext_from=PL&index=34
Aυτό το τραγούδι το πρωτοάκουσα φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη από μια γνωστή που μάθαινε τότε να παίζει κιθάρα. Εξεζητημένη και υπερβολική η ίδια έκανε και  το τραγούδι να μοιάζει τουλάχιστον μελό. Ειδικά στο "παπάκι" και στο "κουνελάκι" με το ζόρι συγκρατιόμουν να μη βάλω τα γέλια... Τέλος πάντων αργότερα ξεπέρασα το ζωικό βασίλειο και έκανα focus  σε άλλες λέξεις ( κακιά συνήθεια η εστίαση που με ακολουθεί κατά πόδας παντού , με συνέπεια να κομματιάζω λόγια κι εικόνες και να αδυνατώ συχνά να δώ το όλον...). Aπομόνωσα λοιπόν το "καρφί" που δεν καίγεται τάχα και κάτι "συνήθισες". Όχι μόνο σ΄αυτό το πρόσωπο.

* ο τίτλος είναι φράση από τραγούδι της Chavela Vargas και σημαίνει λέξεις σκαλωμένες ή  αγκιστρωμένες.

Εδώ στoυ Μάρτη τα μισά

http://www.youtube.com/watch?v=VrsvoCYn3WA
Μπορεί ο τίτλος του ποστ να είναι παραποίηση του πρώτου στίχου από "Το παράπονο"  του Ελύτη στο Τραγούδια για τους μήνες με την Ελευθερία Αρβανιτάκη αλλά διάλεξα τα θαύματα , γιατί μάλλον σ΄αυτά πρέπει να πιστεύουμε. Εξάλλου κι αυτά για μισά μιλάνε...

Dancing with skeletons

“If you can't get rid of the skeleton in your closet, you'd best teach   it to dance.”

Bernard Shaw

Ξανά

Μια που σήμερα είναι πέντε χρόνια από τότε που έφυγε ο Κουγιουμτζής ξαναθυμήθηκα κάτι που είχα γράψει στο  άλλο μπλογκ  πριν από τρία χρόνια.... Και μια που το βιβλίο το είχα δανειστεί ( είναι εξαντλημένο νομίζω) ξαναδιαβάζοντας το ποστ είναι σαν να ξαναδιάβαζα το ίδιο το βιβλίο... Και ένιωσα ξανά την ίδια συγκίνηση. Το ξαναμοιράζομαι λοιπόν μαζί σας...

Η χθεσινή ήταν μια παράξενη μέρα. Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Σταύρου Κουγιουμτζή νωρίς το πρωί. Ο τίτλος, γράφει, προέκυψε , όταν από ένα ανοιχτό παράθυρο με κλειστά παντζούρια νεαρός ακόμη, άκουσε για πρώτη φορά στη ζωή του τους ήχους ενός πιάνου.

Αργά το πρωί και νωρίς το απόγευμα βρέθηκα σε ορεινό χωριό των Σερρών σε κηδεία. Παράξενη κι αυτή όπως όλες… Το βράδυ σε θεατρική παράσταση. Κωμωδία ; « Αναμείνατε στο ακουστικό σας»

Και κλείσιμο της μέρας ξανά με Κουγιουμτζή. Πριν το διαβάσω, τα μόνα που ήξερα γι΄ αυτόν ήταν : καλός συνθέτης, τραγουδιστής του ο Νταλάρας, συναυλία στη Θεσσαλονίκη το ’93 και η αίσθηση ότι ήταν ένας συνεσταλμένος άνθρωπος. Και στη συναυλία σα ντροπαλός μου φάνηκε…

Ούτε τώρα ξέρω πολλά γι’ αυτόν. Αλλά πώς έγινε και με συνεπήρε με την απλότητα, τη γνησιότητα και την αθωότητα του… Σα να μου ψιθύριζε όσο διάβαζα στο αυτί… Κι οι αλήθειες του , χάδια και χαστούκια.

Για τα παιδικά χρόνια κοντά στο Γεντί – Κουλέ, τη μάνα την καπνεργάτρια, τον απωθημένο έρωτα, τους φίλους του, το Βασίλη και το Μάρκο το γύφτο που μια που τον είχε για σπουδαίο το ρωτούσε «Άραγες πονάει η ψυχή όταν βγαίνει; ». Για τα μεροκάματα στις χασαποταβέρνες, για τη λατρεία με την κλασική μουσική, για την αναγνώριση που ήρθε αργά, για το όνειρο που είδε με το Χατζιδάκι δυο μέρες πριν πεθάνει ο Μάνος… Για τη ζωή : «Εγώ είχα μια πικρή γεύση απ΄ τη ζωή και γύρευα τους ομοίους μου. Εμείς λίγο ζούσαμε και πιο πολύ ονειρευόμαστε.»

Εντύπωση του είχε κάνει, όταν 15χρονος άκουσε μια παρέα στα Λεμονάδικα να τραγουδάει το « Ας ερχόσουν για λίγο », η ζεστή και ανθρώπινη επικοινωνία ανάμεσα στην παρέα και στο συνθέτη που έγραψε το τραγούδι αν και δεν γνωρίζονταν… Ξεκίνησα το πρωί να διαβάζω Κουγιουμτζή και τελείωσα το βράδυ με το Σταύρο…

Ανοίγω το παράθυρο και τα κλειστά παντζούρια. Πως μου φάνηκε πως μύρισα πασχαλιές ; (όταν ανθίζουν οι πασχαλιές ). Ίσως έμεινε η μυρωδιά απ’ το πρωί. Οι πασχαλιές και τα τριαντάφυλλα που κρατούσαν από τον κήπο τους οι απλές γυναίκες του χωριού. Οι απλές γυναίκες με τις μεγάλες αλήθειες… Μέσα στη ζέστη, πώς μου ήρθε μυρωδιά από νοτισμένο χώμα ; Θα είναι η αίσθηση της βροχής που μου έμεινε από την παράσταση… (χρόνια σα βροχή )

Πονάει η ψυχή όταν βγαίνει… Κάθε φορά. Αλλά με τα τραγούδια ανεβαίνει σα λιβάνι στον ουρανό… Ή σαν περιστεράκι…

http://www.youtube.com/watch?v=p0g8jtsHXsA

Humo sin fuego

Kαι βλέπω από τα δυτικά σύννεφα καπνού

Και αναρωτιέμαι αν είναι ινδιάνικα σήματα καπνού

ή κάποιο δάσος που καίγεται. Με τέτοιον καιρό.

Και το ωραίο είναι πως ίσως κάποια πράγματα are meant to be συγκεχυμένα.

Σαν όπως βλέπεις τα πράγματα μέσα από ένα θαμπό καπνισμένο τζάμι.

Περί βο(υ)λής...

http://www.youtube.com/watch?v=pW_Pk70GyRU

Α΄ Λυκείου. Κάνουμε Θουκυδίδη. Πελοποννησιακός πόλεμος. Κερκυραϊκά . Στον εμφύλιο λοιπόν σπαραγμό στο νησί οι ολιγαρχικοί δολοφονούν μέσα στη βουλή τον Πειθία, αρχηγό των δημοκρατικών κι άλλους εξήντα. Προσπαθώντας (για την ενσυναίσθηση ντε) να εκμαιεύσω μια απάντηση σχετικά με την έκρυθμη κατάσταση που επακολούθησε ρωτάω. «Φαντάζεστε να συνέβαινε αυτό στη σημερινή βουλή; Δηλαδή να έμπαιναν κάποιοι και να σκότωναν εξήντα βουλευτές ; » Μου απαντάει ένας μαθητής «Ωραία, θα μας έμεναν άλλοι διακόσιοι σαράντα για σκότωμα!»

Επακολούθησε έκρυθμη κατάσταση στην  τάξη. Η ενσυναίσθηση πέτυχε!

Τελευταία έξοδος, Βλήτα Χεηγουορθ

Σήμερα στη μεσημεριάτικη σιέστα είδα ένα απίστευτο όνειρο. Κανονική ταινία. Σε στρατόπεδο αμερικάνων , ένας αιχμάλωτος μέσα σε ξύλινη καλύβα. Κι ενώ απέξω περνούν οι φρουροί και τον επιτηρούν , αυτός ανοίγει ένα άνοιγμα στην επίπεδη οροφή. Ο φόβος του είναι μήπως τον ανακαλύψουν αλλά οι φρουροί – βλάκες όπως πάντα – ενώ μπαίνουν στην καλύβα δεν κοιτούν ποτέ προς τα πάνω. Έτσι τελικά καταφέρνει να ξεφύγει με μια δική του ιδιότυπη πτητική μηχανή με φτερά προσαρμοσμένα στα χέρια , σαν το Δαίδαλο ένα πράγμα. Οι υπόλοιποι αιχμάλωτοι και οι χαμηλόβαθμοι φρουροί τον βλέπουν αλλά τους κάνω νόημα να μη μιλήσουν , γιατί το θέαμα είναι τόσο όμορφο καθώς πετάει σαν άγγελος ντυμένος στα λευκά στον ουρανό , και δεν πρέπει να τον καταλάβουν οι ¨΄μεγάλοι¨ και τον σκοτώσουν. Στο μεταξύ σε άλλο σημείο του στρατοπέδου, οι φίλοι του αιχμαλώτου ετοιμάζονται για επίσημες διαπραγματεύσεις με τον εχθρό. Κάποιος όμως τους ενημερώνει για την απόδρασή του και τους λέει ότι δεν πρέπει να χάσουν χρόνο , γιατί οι εχθροί τους αναζητούν , για να τους συλλάβουν. Προλαβαίνουν λοιπόν πριν τραπούν σε φυγή να πάρουν μαζί τους από το δωμάτιο που έμεναν μόνο ένα πράγμα. Ρίχνω μια αγωνιώδη ματιά στο δωμάτιο , για να αποφασίσω . Γιατί φυσικά στο όνειρο είμαι , μια ο αιχμάλωτος , μια αυτός που τον παρακολουθεί να φεύγει και μια ο διαπραγματευτής…. Κι ενώ είμαι έτοιμη ν΄ αποφασίσω ντριιιιιν το ξυπνητήρι για απογευματινή δουλειά…

Ελπίζω να μην ξέρει κανείς να εξηγεί τα όνειρα….Θα ξεφυλλιστούμε πάλι!

Κι ελπίζω να μην  to be continued σήμερα το βράδυ, γιατί ποιος να τρέχει και να αποφασίζει τώρα…

Aυτό που απέναντι...

http://www.youtube.com/watch?v=dBZU0Ki3Qw0

κοιτάζω είναι το πρώτο μου ποδήλατο. Μπλε και ασημί. Χωρίς «βοηθητικές». Μάθημα με τον ξάδερφο . Να «μάθω». Στη γειτονιά, στην κατηφόρα. «Μη μ΄αφήνεις , έτσι ; ». «Εντάξει». Στη δεύτερη προσπάθεια «Δημήτρη ; » Γυρνάω να δω. Ο Δημήτρης είκοσι μέτρα πιο πίσω. «Γιατί με….» Γκντουπ. Πάρτην κάτω. Στραπατσάρισμα. Αλλά μ΄ένα χαμόγελο μέχρι τ΄ αυτιά.Τρισευτυχισμένη. Γιατί αυτά τα είκοσι μέτρα τα έκανα μόνη μου, χωρίς «στηρίγματα».

Τότε που οι κατηφόρες ήταν πρόκληση. Και δεν μας έκοβαν τη φόρα.

Ξανάλλαξα mood. O θυμός κύκλους κάνει.

…μπορεί να μ/ας περάσει (;)

Eπίκαιρο, παντός καιρού

http://www.youtube.com/watch?v=OJRu5zTf_e4&feature=related

Aλλάζω mood

http://www.youtube.com/watch?v=l5-ErFFemAQ&feature=related

Όπως έλεγε κι ο Σταμάτης χθες στην Ξάνθη. Μια τρελή βραδιά λοιπόν καρναβαλιού είπαμε να ξεκινήσουμε χωρίς εισιτήριο στην τσέπη και το πολύ πολύ να πιούμε έναν καφέ στην παλιά πόλη, βρε αδερφέ! Και άντε βρήκαμε ένα εισιτήριο στο φουγιέ τυχαία από συντοπίτισσα . Το άλλο ; Sold out , μας λένε, με τίποτα. Βρε αμάν … Οι σεκιουριτάδες ανένδοτοι… Απόγνωση! Ήρθαμε στην πηγή και δε θα πιούμε νερό ; Να μην σας τα πολυλογώ ευτυχώς η Μαρία είναι από τις γυναίκες που νομίζω ότι θα μπορούσε να μπει και στο πεντάγωνο , αν ήθελε! Όχι στο δικό μας. Εκεί μπαίνω κι εγώ. Το άλλο λέω , το καλό!

Δεν είχα ξαναδεί τη σπείρα σπείρα. Οι φωνές τους ε ξ α ι ρ ε τ ι κ έ ς…. Η «κουπαστή», το «άλλο Δράμα δε θα ζήσω» και «το σίδερο μ΄ ατμό» ήταν απογειωτικά. Να μη θυμηθώ και ένα ποτ πουρί τραγουδιών με τη λέξη «αγάπη» που όμως μετατράπηκε σε αράπη και τα τραγουδούσαν όλοι μαζί στον μαύρο της παρέας. «Ξύπνα αράπη μου, η νύχτα τέλειωσε…» και « Η του αράπη μας είναι λίγο πιο μικρή από το σύμπαν..»

Πολλή ενέργεια, πολλή. Ωραίες «γέφυρες» από το ένα τραγούδι στο άλλο, όλοι να τα δίνουν όλα, ερμηνείες θεατρικές….Κάπως έτσι το φανταζόμουν και κάπως έτσι ήταν.

Παρόλα αυτά δε θα ήθελα να συνεργαστώ μαζί του…. Καλά που δεν απαντούσα στα τηλέφωνα, όταν με παρακαλούσε να πάω πρώτη φωνή στο σχήμα!

Σε κάποια στιγμή μας έβαλε κάτι φωνές… Τρόμαξα. Επειδή κάποιοι μιλούσαν λέει , και δεν είναι εδώ μπουζούκια λέει, και αν θέλετε να πάτε ν΄ ακούσετε τη Βανδή λέει. Είπε και κάποιες άλλες κακιούλες , για να μην χρησιμοποιήσω άλλους χαρακτηρισμούς ( η τσούχτρα μέσα μου σήμερα απεργεί…)

Αλλά τι τα θες ; Έτσι είναι οι καλλιτέχνες. Μας έχει χαρίσει τέτοια ευφυία, τέτοιες μουσικές… Τέτοιες ανατάσεις και αναστάσεις που…

Αυτά . Ελπίζω να μην περιμένατε καμιά κριτική μουσική ανάλυση περιωπής.

Καμιά φορά ακούω και Βανδή….

εκτός από τα εντός

Και δεν ξέρω αν ήταν από πάντα εδώ
ή το έφερα από μακριά
Από εδώ μέσα…

Ξέρω μόνο πως θέλω να φύγει
ή να μείνει
Εκεί έξω.

όλα σινεμά τα βλέπω

http://www.youtube.com/watch?v=klSrUJ7fv7E

To τελευταίο τραγούδι που ακούω «σήμερα». Το τραγούδι του Μάρκου. Για τον ψεύτικο ντουνιά. Γιατί μπορεί όλα να είναι ψεύτικα. Και μπορεί εμείς να διαλέγουμε τι είναι για μας αληθινό. Καμιά φορά βγάζουμε τα κόκκινα γυαλιά μας . Και βλέπουμε τα πράγματα. Όπως είναι ; Και μετά ξαναβάζουμε άλλο χρώμα γυαλιά , για να δούμε άλλη προβολή…
 

Καλή σας εσπέρα.

Φεύγω για σινεμά. "Its complicated"....

Άρσι βαρών

Έχω μπροστά μου το γραπτό του Γιάννη. Και πρέπει να το βαθμολογήσω. Αλλά έχω μπροστά μου και τα πελώρια αγέλαστα μάτια του. Που με κοιτούν με χαμηλωμένο το κεφάλι. Ψηλός, αδύνατος ο Γιάννης περπατάει αδέξια με γυρτούς προς τα μέσα τους ώμους, σα να θέλει να πιάσει όσο λιγότερο χώρο γίνεται. Να κρυφτεί…Το γραπτό του πολύ αδύνατο. Τι βαθμό να του βάλω; Να δω πάλι στα μάτια του την απογοήτευση. Να επιβεβαιώσω την αρνητική εικόνα που ήδη έχει για τον εαυτό του… Πώς να πάρω το βάρος από τους γερμένους ώμους του;

Και πώς να πάρω το φόβο από τα μάτια της Μαρίας ; Ελληνίδα που οι γονείς της μόλις το καλοκαίρι επέστρεψαν από Γερμανία. Γράφει «το καλοκαίρι δεν έβγενα έξω γιατί δεν ήξερα καλά τη γλώσα και σύμερα ακόμη και φοβάμαι πως τα άλα παιδιά θα με κοροιδέβουνε. Όταν είσε σε μια ξένι χώρα νιώθεις φόβο, άγκος και ντρέπεσαι »

Και τώρα εγώ πρέπει να κάνω σ΄ αυτά τα παιδιά τρόπους ανάπτυξης παραγράφου. Και όχι ούτε η καλή κουβέντα μου ούτε το χαμόγελο αρκούν. Αυτά τα παιδιά θέλουν ουσιαστική βοήθεια και συμπαράσταση. Κι ούτε αυτό το ποστ ούτε οι διαπιστώσεις θα τα βοηθήσουν. Σαν την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Όλοι βλέπουν τον «τραυματία». Κάποιοι θα προσπεράσουν , κάποιοι θα κοντοσταθούν. Το θέμα είναι ποιος θα βοηθήσει…

Λευτεριά

στους σκλαβωμένους εκπαιδευτικούς που διορθώνουν αλλά δε διορθώνονται….

Βέβαια τα καλά μου τα παιδάκια φροντίζουν για την ψυχαγωγία μου!

Τα παρακάτω μαργαριτάρια πιστέψτε με τα διάβασα «ιδίοις πτώμασι…»

* τα ψηλά υποδήματα που φορούσαν οι ηθοποιοί στο αρχαίο δράμα ονομάζονταν καρπάθια ( ή αλλιώς δρακουλίνια )

* εκστρατευτικό σώμα των Ελλήνων στο Αβγανισταν ( φαντάζομαι συνορεύει με το Τηγανιστάν )

* στάσιμο είναι όταν ο χορός χορεύει στάσιμος κουνώντας μόνο χέρια πόδια ( αυτό θα ήθελα πολύ να δω πώς γίνεται ..)

* έργα του Ξενοφώντα είναι το Κύρου Ανάβασις και το Κύρου Κατάβασις (δίκιο έχει το παιδί, ό,τι ανεβαίνει ,κατεβαίνει… )

* το υγρόν πύρ ήταν ένα υγρό καθαρισμού όπλων ( πάλι δίκιο έχει το παιδί , αφού τους «καθάριζε» όλους…)

* γενική: των θεων δοτική : τις θεούσες ( ω Θεέ μου! )


Α, και ευχαριστώ πολύ , εκτός των άλλων και για τη «σύσπαση» να shut up και να συνεχίσω να διορθώνω!!!
http://img.pathfinder.gr/clubs/images/38/74238/15.jpg

Τα βολεύουμε...

http://www.youtube.com/watch?v=llGlyesq-h0

Χίλια μίλια , εκατό μίλια παραγάδια. Όλα για πούλημα.

Ορισμός

Φίλη είναι αυτή που σε παίρνει εφτά η ώρα το πρωί από Χανιά , για να σε ρωτήσει πώς κοιμήθηκες το βράδυ , επειδή όλη την προηγούμενη μέρα ήσουν με ισχυρά παυσίπονα για πονόδοντο, πονοκέφαλο και γενικώς.
Love you and miss you..."Αν μη τι άλλο!" ( friendship code..)
Kαλή βδομάδα κι άπονη να έχουμε....!!!

Ξημερώνει

Κι εγώ διορθώνω γραπτά άλλων. Πάντα άλλων. Ποιος να αντέξει να διορθώσει τα δικά του τα γραμμένα ;

http://www.youtube.com/watch?v=23cxd9Kp2kM

Έξω από τα κλειστά παραθυρόφυλλα ακούγονται μέλισσες…. Ξαγρυπνάνε. Είναι για να ακολουθήσουν το καράβι που σε λίγο περνάει .Γλιστράει ήσυχα μέσα στους σκοτεινούς δρόμους. Φορτωμένο με τα όνειρα και τους εφιάλτες των ανθρώπων που κοιμούνται. Σε λίγο η ίσαλος γραμμή δε θα φαίνεται. Βαρύ το φορτίο… Οι μέλισσες το ακολουθούν . Σαν δελφίνια σε μακρινό ταξίδι… Mέσα στη μέρα. Αύριο πάλι.

Αρχή ταξιδιού, καλημέρα σας.

Παιδιά...

Ένα κοριτσάκι είπε προχθές : " Μαμά, πάμε να ξεφτυλίσουμε ένα βιβλίο με παραμύθια ; "

Παραφράζοντας...

γνωστό στίχο του Λειβαδίτη.

"Τόση λιακάδα κι εγώ να βαθμολογώ..."

Να θυμηθώ να ξαναδώ αυτήν την ταινία. Για επιλεκτική μνήμη δε μιλούσε ; Χρήσιμο...

Aυτισμός

Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο. Δε θέλω να πάω σχολείο.